Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Actie bij Waschbaer :

Gratis verzending tm 16 okt 2017 bij besteding vanaf EUR 30,- :

gebruik voordeelnummer code 3C1 834


Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

..

Kruidenblog Kruidenblog


Olijf

Olijf

Olea europaea

De olijf is de vrucht van de olijfboom (Olea europaea). Naast dat de olijf gegeten wordt, wordt uit de pit en het vruchtvlees olie geperst. De olijf is traditioneel en ook vandaag de dag nog een van de belangrijkste landbouwproducten van onder andere de landen rond de Middellandse Zee.
Olijfbomen hebben zich circa 6000 jaar geleden verspreid vanuit Palestina naar de gebieden rond het oostelijk deel van de Middellandse Zee, zoals Syrië en Klein-Azië.
Al duizenden jaren wordt de boom in de literatuur van landen rond de Middellandse Zee genoemd, zoals in Griekse mythologie en Tenach. In de cultuur van het Joodse volk wordt de boom nog steeds als symbool van vrede en geluk gezien. Volgens de Griekse mythologie schonk Pallas Athene in haar wijsheid een olijfboom aan de stad Athene. Nog steeds staat er daarom een olijfboom op de Akropolis. Kleine godenbeeldjes werden vaak vervaardigd uit olijfboomhout. Ook in het oude Egypte hadden olijftakken een bijzondere betekenis van zegening en loutering en werden ze geofferd aan goden en goddelijke figuren. In het graf van Toetanchamon zijn olijftakken gevonden.
In de Bijbel en in de Koran worden olijven, olijfbomen en olijftakken meermalen vermeld. Noach werd bezocht door een duif met een olijftak om aan te tonen dat de overstroming voorbij was. Van de profeet Mohammed wordt gezegd dat hij olijfolie adviseerde om te gebruiken als massageolie en dat hij de olijfboom gezegend noemde.


Rond 600 v.Chr. verspreidt de teelt van olijfbomen zich naar Griekenland, Italië, Noord-Afrika en andere mediterrane landen. Ook in andere delen van de wereld, zoals Australië, Florida, Brazilië, Mexico, en China worden tegenwoordig olijven geproduceerd.
De olijvenoogst vindt in het late najaar plaats. Eerst wordt een kleed onder de boom gelegd, waarna de boom wordt geschud. Met een soort harkje worden de olijven van de takken losgemaakt. Het kleed wordt daarna samengevouwen en de olijven worden in een mand of krat geschud.
Olijven worden niet vers van de boom gegeten. Ze worden eerst een jaar in een zoutwaterbad gelegd om de bittere smaak te verwijderen. Het proces kan worden versneld door de schil in te kerven, waardoor het zout sneller door de vrucht wordt opgenomen. De meeste mensen kennen het onderscheid tussen de groene en de donkere (zwarte) olijven. De groene olijven zijn eigenlijk de onrijpe vruchten. De zwarte zijn dan ook zachter en wat sterker van smaak.
Er vallen meer soorten olijven te onderscheiden. In het Grieks wordt onderscheid gemaakt tussen onder meer zes verschillende soorten: elitses (klein van formaat, met weinig vruchtvlees), kalamata (grote zwarte olijf), thasos, Ionische groene en throumpes (gerimpelde olijven).

Een olijfboom groeit aanvankelijk relatief langzaam, heeft een dikke stam en lange wortels. Pas na 5 jaar begint de boom vruchten te dragen. Olijfbomen kunnen vele honderden jaren oud worden.
De boom waaruit in de loop der eeuwen onze eetbare olijven zijn ontstaan is eigenlijk een ondersoort (subsp. sylvestris). In Oost-Afrika komt nog een andere ondersoort voor (subsp. cuspidata), met kleine olijven die nauwelijks eetbaar zijn.
In Nederland en België worden olijven soms geteeld als kuipplant. De oudere planten mogen het hele jaar op volle grond in Nederland en België staan. Ze herstellen snel na lichte vorst.

De beste is olijfolie uit de eerste koude persing. Hitte verhoogt de opbrengst aan olie uit de olijven, maar verhoogt de zuurgraad en vermindert de kwaliteit en smaak. De kleur van de olie kan verschillen na gelang herkomst, soort olijf en rijpheid.  Olijfolie bestaat uit vooral enkelvoudige onverzadigde vetzuren (oleïnezuur) met daarnaast meervoudig onverzadigde vetzuren (linolzuur). Alleen koudgeperste olijfolie "extra vierge" (eerste persing) is geschikt voor therapeutisch gebruik. Geraffineerde olijfolie heeft een groot deel van de belangrijke inhoudsstoffen verloren. 


In de voeding is de olie waardevol vanwege de genoemde onverzadigde vetzuren. Het stimuleert de spijsvertering en heeft een hoge geneeskundige werking bij lever-en galklachten. Olijfolie helpt infecties te voorkomen en ontstekingen te genezen, reumapijnen te verzachten en te ontgiften. Olijfolie heeft verwarmende eigenschappen. Werkzame stoffen: vitamine A, B, E, essentiele vetzuren. Onderzoek heeft aangetoond dat olijfolie en olijven cholesterol verlagend werken.

Olijfolie, samen met zonnebloemolie, is een van de weinige plantaardige oliën geschikt om te verhitten. Bij normaal gebruik en verhitten van olijfolie komen geen kankerverwekkende stoffen vrij. Mogelijk wel als de olie dusdanig verhit is dat het begint te walmen, omdat dan de structuur aangetast is.Het grote voordeel van olijfolie boven boter of vet is dat het verbrandingspunt een stuk hoger ligt. Bij boter en vetten gebeurt dit al bij ca. 180 graden C en bij olijfolie is dat bij ca. 210 graden celsius.


In landen rond de Middellandse Zee wordt de olie als geneesmiddel gebruikt.
Koudgeperste olijfolie is verzachtend en kalmerend, voedend en vitaliserend voor de huid.
Het kan jeuk verlichten, bijvoorbeeld bij eczeem en psoriasis en werkt vochtinbrengend bij een droge huid, haar en hoofdhuid. Olijfolie werkt antioxidantief. Het kan ook gebruikt worden tegen verstoppen. Olijfolie kan het risico op bloedcirculatiestoornissen en zenuwstoornissen verlagen. Het helpt bij maag-darmproblemen omdat de afscheiding van maagsappen worden beperkt.

Gebruikstips:
-Wrijf olijfolie op de hoofdhuid om aandoeningen als jeukende roos, eczeem en psoriasis te doen afnemen
-Het dagelijks nuttigen van olijfolie kan het risico op een hartkwaal beperken en de effecten van het ouder worden vertragen
-Drink een beetje extra vergine olijfolie tegen een kater
-Olijven en olijfolie kunnen stoornissen in de bloedcirculatie helpen voorkomen en werken cholesterol verlagend
-Eet olijven tegen verstopping
-Olijven zouden een tegengif zijn bij vergiftiging door paddestoelen of vis; drink daarvoor wat extra vergine koudgeperste olijfolie.

Bekeken: 4454 |

Klein Hoefblad

Klein Hoefblad

Tussilago farfara

De botanische naam Tussilago is afgeleid van tussis = hoesten en agere = verdrijven. De plant is dan ook eeuwen gebruikt als hoestverdrijvend middel. De naam "farfara" is een oude naam voor de populier die gelijksoortige bladeren heeft. De bladeren doen vanwege hun vorm aan paardenhoeven denken, vandaar de Nederlandse naam.

Het klein hoefblad is een ongeveer 30 cm hoge vaste plant, behorend tot de composieten familie.
De bloeitijd ligt vroeg, gewoonlijk in maart en april, en bij gunstig weer al in februari. De plant is een 'naaktbloeier', de bladeren verschijnen pas na de bloei. Het blad verschijnt pas in de loop van april. Daarom noemde men klein hoefblad eeuwen geleden ook wel 'Filius ante patrem' (de zoon vóór de vader).
Tijdens de bloei zijn de bladeren beperkt tot korte, groene of rode schubjes langs de stengel. Na de bloei ontwikkelen deze zich tot hartvormig of ronde en getande bladeren. Deze, aan de onderkant viltig behaarde bladeren staan in een rozetvormige krans rond de steel.
De plant is een pioniersplant die zich vooral op nieuwe gronden goed thuis voelt, vaak kan men hem tussen grassen in betrekkelijk nieuwe wegbermen of hellingen aantreffen. Op deze hellingen helpt de tot 1,5 m lange wortelstok en de uitlopers hieraan om de grond vast te houden.
Elke stengel draagt een bloemhoofdje met een doorsnee van 2-3 cm. Gemiddeld brengt een plant meer dan 130 zaden voort, een hoog percentage hiervan ontkiemt. In het voorjaar kiemen de zaden reeds na twee dagen. De favoriete grond van het klein hoefblad bestaat uit leemachtige, pas geploegde of bewerkte grond.

Klein hoefblad is een van de eerste voorjaarsbloeiers en wordt soms al waargenomen in februari. De vrolijke zonnige gele bloemen hebben mensen door de eeuwen heen altijd gezien als het eerste signaal van de terugkomst van de zon. Ze werden dan ook gebruikt bij diverse feesten en rituelen die de zon verwelkomen zoals Imbolc, Ostara en Beltane, afhankelijk van wanneer ze in het betreffende jaar bloeien. De lange stelen lenen zich prima voor het vlechten van bloemenkransen. Klein hoefblad is ook altijd gebruikt in rituelen met betrekking tot liefde, rust en geld. Daarnaast wordt het gebrand als voorspellende of helende wierook.
De Romeinen gebruikten de plant als genotmiddel door deze te roken in pijpjes.
Klein hoefblad was vroeger ook zeer populair als voorjaarsgroente in soepen en salades. Maar ook vanwege zijn kenmerkende eigenschappen die hielpen bij allerlei longaandoeningen als astma, bronchitis en "natte" hoest.
Een papje van de bladeren of de bloemen werd op eczeem, zweren en insectenbeten gelegd.

Helaas bevatten alle delen van het klein hoefblad pyrrolizidine alkaloïden die in te hoge doses tot leverbeschadigingen of leverkanker kunnen leiden. Er is hierover veel discussie en momenteel mogen kruidenproducten met klein hoefblad zelfs niet meer verkocht worden. De voorstanders wijzen erop dat reguliere medicijnen, die bij overdosering een zelfde soort schade kunnen veroorzaken, vaak gewoon in de schappen van de supermarkt liggen, zoals paracetamol.
Wat iemand er ook van vindt, mocht men het toch inwendig willen gebruiken dan is matigheid en voorzichtigheid vereist:
-Neem uitsluitend de plant in zijn natuurlijke vorm als thee van het blad of de bloemen.
-De wortels van klein hoefblad hebben een nog hoger gehalte aan giftige alkaloïden en kunnen dus beter helemaal niet gebruikt worden.
-Het (regelmatig) eten van klein hoefblad als groente is onverstandig en tegenwoordig gelukkig onnodig.
-Gebruik nooit meer dan 3 kopjes kleinhoefblad-thee per dag, maximaal drie dagen achtereen en niet meer dan  30 dagen in een jaar.
-Niet gebruiken als je zwanger bent, probeert zwanger te worden of borstvoeding geeft.
-Niet geschikt voor kinderen.
-Niet combineren met medicatie voor hoge bloeddruk.
-Mensen met een ambrosia-allergie zijn waarschijnlijk ook allergisch voor klein hoefblad.
-Combineer klein hoefblad nooit met andere mogelijk leverbeschadigende medicatie/kruiden, met dezelfde alkaloïden,  zoals paracetamol of smeerwortel. 
-Neem nooit tabletten of capsules met geconcentreerde vorm van klein hoefblad of smeerwortel.
-Niet geschikt voor mensen met een achtergrond van leverziekte of alcoholmisbruik.
-Mocht je misselijk worden bij het gebruik van klein hoefblad, stop het gebruik dan onmiddellijk, het is geen normale bijwerking maar een teken dat het kruid je lever beschadigt.
-Klein hoefblad is een andere plant dan Groot hoefblad (petastites hybridus), die vaalpaarse bloemen heeft en enorme bladeren. Deze plant heeft veel grotere hoeveelheden giftige alkaloïden en is daarom geen vervanging voor klein hoefblad.

Incidenteel uitwendig gebruik op onbeschadigde huid kent geen bezwaren:
Warme en koude kompressen met klein hoefblad kunnen op gezwollen plekken gelegd worden en een koel kompres is verzachtend op het voorhoofd of de maag bij koorts. Hoofdpijn kan men bestrijden door verse, viltig behaarde bladeren met de onderzijde op het voorhoofd te leggen en ze vaak te wisselen. Gezwollen en vermoeide voeten kunnen baat hebben bij een voetbad van een afkooksel van bladeren.
De gedroogde bladeren kunnen op gloeiende kooltjes gebrand worden, waarbij de inhalatie van de rook kan helpen bij vastzittende hoest en bronchitis.

Recept thee bij hoest: (lees bovenstaande beperkingen)
1 kopje water op 1 theelepel gedroogd hoefblad. Slechts 2 minuten laten trekken. Zeven. Eventueel zoeten met honing. Maximaal 3 kopjes per dag, maximaal 3 dagen achtereen. Zonder honing en afgekoeld is de thee ook als gorgeldrank te gebruiken.

Kompres:
Giet 500 ml kokend water op 2 eetlepels gedroogd hoefblad. Tien minuten laten trekken, zeven, bladresten goed uitdrukken. Eventueel laten afkoelen. Drenk een doek in het aftreksel en leg dit 10 minuten op het voorhoofd of de maag of op een gezwollen plek.
Raadpleeg bij klachten altijd een arts en informeer de arts bij combineren met medicatie/behandeling.

Bekeken: 8402 |

Kat en kraai

Kat en kraai

Gisteren heb ik genoten van een klein tafereeltje in het bosje dat ik vanuit onze tuin kan zien. Een kat was hoog in de boom geklommen om een kraai te vangen. Maar die bleek niet voor de poes. Schreeuwend riep die vele kraaien erbij en toen begon het spel van plagen. Telkens gingen de kraaien heel dicht bij de kat zitten en zorgden zo dat die steeds hoger ging en bleef aanvallen. Maar uiteraard vlogen ze steeds op het laatste moment weg, en gingen dan weer een paar takjes verder zitten. Het duurde nogal lang dus ik had alle tijd om een fotootje te maken. Helaas tegen het licht in, maar het is toch wel grappig geworden. Het lijkt nu net een zwart-wit tekening. Toen de kraaien er genoeg van hadden en wegvlogen is de kat nog lange tijd bezig geweest om voorzichtig weer naar beneden te klimmen en de moed te verzamelen het laatste stukje (geen takken) naar beneden te springen.

Bekeken: 2417 |

Speenkruid

Speenkruid

Ranunculus ficaria

Speenkruid is een van de allereerste voorjaarsbloemen. Gewoon speenkruid is een laagblijvende bloeier die behoort tot de ranonkelfamilie, net als de boterbloem. De soortaanduiding ficaria komt van het Latijnse 'ficus' dat vijg betekent. Oude namen voor deze plant zijn 'vijgwortel', 'oaneklootjes' en 'katteklootjes'. De naam 'speenkruid' is volgens sommigen afgeleid van de vorm van de knollen, die op kleine speentjes lijken. Volgens anderen is de naam afgeleid van de toepassing tegen aambeien, oftewel speen.
De plant wordt tot 30 cm hoog en bloeit van maart tot mei. De hartvormige bladeren zitten aan het uiteinde van een lange bladsteel. De gele sterachtige bloemen hebben acht tot twaalf kroonbladeren en drie groene kelkbladeren, een afwijking ten opzichte van de overige leden van de ranonkelfamilie. Bij slecht weer blijven de bloemen gesloten, bij zon spreidt de bloem zich wijd open. De planten vormen als het ware een "tapijt", het geheel is niet hoger dan 10 cm. Na de bloei sterft het bovengrondse deel van de plant af, de ondergrondse knolletjes van enkele millimeters lengte blijven in leven voor het volgende jaar. Het bijzondere van speenkruid is dat het alleen in het voorjaar groeit en niet in andere jaargetijden.

Het verspreidingsgebied beslaat geheel Europa, Kaukasus, West-Siberië en Midden Azië. De plant komt in Nederland zeer algemeen voor op vochtige gronden, langs natte bosranden en slootkanten. Gewoon speenkruid verspreidt zich zowel door zaadvorming als door knollen. Deze laatste groeien niet alleen in de grond, maar ook als broedknollen in de oksels van de bladstelen. In een tuin is speenkruid een echte woekeraar omdat het zich via de in de grond blijvende knolletjes snel verspreidt. Gelukkig verdringt het geen andere planten en is het woekeren dus nauwelijks problematisch. Wie wil er nou niet zo vroeg in het voorjaar al die gezellige gele sterretjes zien?

De bladeren van gewoon speenkruid bevatten veel vitamine C.  Vroeger waren, door  het vitamine C gebrek in de strenge winters, voorjaargroenten als speenkruid zeer gewild. In Duitsland wordt het Scharbockskraut  genoemd, verwijzend naar het gebruik tegen scheurbuik (vitamine C gebrek). Ze werden ook veel verwerkt in salades. Belangrijk is dat de bladeren dan vóór de bloei worden geplukt. Tijdens de bloei ontwikkelt de plant in de bladeren namelijk protoanemonine, een giftige stof. De bladeren smaken dan bitter, en ook dieren willen ze dan niet meer eten.
Vroeger werd het plantensap daarom wel gebruikt als gif voor op pijlen. Ook werden de wortels in-en uitwendig gebruikt bij de behandeling van aambeien. Inwendig gebruik van de wortels is echter niet verantwoord.

Alle delen van de plant bevatten giftige protoanemoninen die sterker worden naarmate de plant bloeit. Het advies is daarom om alleen de bladeren van de plant te nemen als die nog niet gebloeid heeft. 

Recept: Speenkruid-Aardappelsalade
Voor de salade:
1kg geschrapte aardappels
1 flinke fijngesnipperde rode ui
150g gehakte speenkruidblaadjes

Voor de dressing:
3 eetl rode wijnazijn red wine vinegar
2 eetlepels fijngesnipperde verse peterselie
1 eetlepel fijngehakte diverse kruiden naar smaak
zout en peper naar smaak
paprikapoeder
nootmuskaat
5 eetlepels extra vergine olijfolie

Breng wat lichtgezouten water in een pan aan de kook, voeg de aardappelen toe en kook ze 25 minuten tot ze gaar zijn. Intussen alle ingrediënten voor de dressing door elkaar kloppen in een kommetje. Giet de aardappelen af en laat ze afkoelen tot ze koud genoeg zijn om in blokjes te snijden. Zet ze weg om verder af te koelen. Vermeng de aardappels met de ui en het speenkruid in een serveerkom en giet de dressing erover en hussel de salade. Minstens halfuurtje in de koelkast laten marineren.

Bekeken: 5966 |

Gestoofde peren

Gestoofde Peren

Heerlijk verwarmend en een opkikker voor het humeur op deze koude grauwe dagen:  zoete warme stoofpeertjes met kaneel!

Nodig:
1 kilo stoofpeertjes
60 g suiker
scheutje azijn of bessensap
stukje pijpkaneel
5 g aardappelmeel

Schil de peertjes en laat kleine peertjes heel, maar snij de grotere peren door midden of in vieren. Was de peren. Zet ze op met de suiker, bessensap of azijn, pijpkaneel en water tot ze half onderstaan. Laat de peren 2 uur of meer zachtjes koken tot ze zacht zijn. Schep ze uit het vocht. Bind het vocht met het aangemengde aardappelmeel tot een dun sausje. Giet het sausje over de peren en verwijder de pijpkaneel.
Eet smakelijk!

Bekeken: 4835 |

Cacao

Cacao

Theobroma cacao

Oorspronkelijk komt de cacaoboom uit Midden-Amerika en het noorden van Zuid-Amerika en is daar vanaf de 7de eeuw gecultiveerd door de Maya's en de Azteken, die er mee handelden en de cacaoboon zelfs als munteenheid gebruikten.  Zij verbonden cacao met Tlaloc, de god van de regen en de vruchtbaarheid. Zij dronken aan het Mexicaanse hof van Montezuma een cacaodrank, xocotlatl, van gekneusde en geroosterde cacaobonen met koud water, die vaak op smaak werd gebracht met vanille, chilipeper en piment. 

In 1502 nam Columbus de cacaoboon mee naar Spanje, maar pas later introduceerde Cortès daar de xocotlatl-drank (en daarmee ook de naam 'chocolate')
Om de smaak te verbeteren werden diverse kruiden, honing en suiker aan deze dikke, bittere drank toegevoegd en na verloop van tijd werd hij warm geserveerd.
In de 17e eeuw werd cacao populair in heel Europa. Amsterdam werd de belangrijkste cacaohaven na Spanje. Van hieruit verspreidde de cacao zich over heel Europa. Begin 19e eeuw vond de Nederlandse scheikundige Van Houten een pers uit om vet aan de bonen te onttrekken en een methode om de zuren te neutraliseren. Op deze manier kon hij harde plakken en een bijna zuivere cacaoboter produceren. De plakken konden tot een fijn poeder worden gemalen en als smaakmaker worden gebruikt. Nu kon chocola zowel gegeten als gedronken worden.
In 1847 werden vele beroemde chocoladebedrijven opgericht. In 1875 werd chocola voor het eerst gecombineerd met gecondenseerde melk, waardoor melkchocolade ontstond. Met name de Zwitserse bedrijven verfijnden steeds meer het proces van chocolade maken.

De cacaoboom wordt nu geteeld in landen rond de evenaar.  Een cacaoboom wordt meer dan 50 jaar oud, tot 10 m hoog en heeft een matig dikke stam. De stam vertakt zich op 1 meter van de grond in maximaal 5 wijd uitstaande hoofdtakken. Deze hoofdtakken vertakken zich verder. De boom heeft een dichte bladerkroon. De bladeren zijn leerachtig. Als de boom ongeveer 4 jaar oud is, gaat hij bloeien.
De kleine witte of roze bloemen zitten direct op de stam en op de dikke takken. Als hij eenmaal is gaan bloeien, bloeit de cacaoboom zonder ophouden vrijwel het hele jaar door. De boom draagt dan ook constant vruchten.Ondanks de lange bloei, levert de cacaoboom maar 30 tot 40 vruchten per jaar.
Deze vruchten lijken op langwerpige meloenen. Ze worden geplukt en vervolgens opengebroken. De cacaobonen liggen in het midden van de vrucht. Elke vrucht bevat 40-50 'bonen', die elk ongeveer een gram wegen. Een gemiddelde cacaoboom levert per jaar dus 1 tot 2 kilo bonen.
De cacaobonen worden, met het vruchtvlees dat er nog aanzit, door schimmels, bacteriën gefermenteerd. Hierbij loopt de temperatuur op tot 50 graden.
Deze fermentatie duurt ongeveer vijf dagen. De kiem van het zaad wordt gedood en de kleur van de bonen verandert van paars naar bruin. Tenslotte wordt door het fermenteren de smaakvoorlopers voor de chocoladesmaak gevormd. De bonen worden in de zon gedroogd, of in drooghuizen. De gedroogde bonen worden vervolgens geëxporteerd.

De weg van cacaokolf tot chocoladereep is lang en ingewikkeld. Tussenhandelaars, exporteurs, verwerkers, chocoladebedrijven, overheden: allen spelen ze een rol in de keten tussen consument en producent.
In de grootste cacao producerende landen proberen mensen te ontsnappen uit een vicieuze cirkel van extreme armoede en goedkope (kinder)arbeid en slavernij op de cacaoplantages. Koop daarom alleen chocola met een Fair Trade keurmerk. Fair trade verzekert dat chocolade gemaakt is onder strenge sociale, economische en ecologische normen. Er mag geen sprake zijn van kindslavernij op de boerderijen. Door de minimumprijs en de fairtradepremie hoeft de boer geen goedkope (kinder)arbeid op de plantages in te schakelen.

Cacao is door de oorspronkelijke bewoners van Zuid- en Midden Amerika al duizenden jaren gebruikt om parasieten te bestrijden, om slangebeten te genezen en als een algemeen antiseptisch middel. Ook werd cacao gebruikt om diarree te genezen.
In vrijwel de gehele wereld wordt chocola geassocieerd met romantiek en erotiek. Door de Azteken werd het al gezien als een afrodisiacum (lustopwekker) dat mannen krachtiger maakte en vrouwen ongeremder. Vandaar dat chocola ook in Europa al snel het ideale geschenk van een aanbidder werd.

Uit onderzoek blijkt dat chocola flavonoïden bevat uit de groep anti-oxidanten die ook in thee, rode wijn en in diverse fruit- en groentensoorten voorkomen. Toegenomen niveaus van flavonoiden verlaagt het risico op hartziekten, longkanker, prostaatkanker en type 2 diabetes. Het eten van donkere chocolade verlaagt LDL, het slechte cholesterol, oxidatie en vermindert daarmee het risico op bloedproppen, verlaagt de bloeddruk en verhoogt de bloedstroom door de aderen.

Helaas bevat chocola ook teveel suiker en te veel verzadigd vet. Extra pure chocola bevat meer cacao en minder suiker en is daarom verstandiger. Hoe donkerder de chocola, hoe meer flavonoïden deze bevat.  Het positieve effect op de bloeddruk is al te verwachten bij een relatief lage consumptie vanaf circa 10 tot 20 gram per dag. Afhankelijk van de reep zijn dat enkele blokjes. Melkchocolade heeft deze werking niet. Fruit en groenten bevatten uiteraard meer natuurlijke anti-oxidanten en flavonoïden, zijn veel minder calorierijk en zijn rijk aan vitaminen en mineralen die chocola niet heeft. Dus je kunt groenten en fruit niet vervangen met chocolade. Maar een klein beetje pure chocola is prima voor je en werkt door de aanwezige phenylethylalamine (PEA) ook nog eens anti-depressief. 

Recept:
Op een grauwe koude dag kan een cacao-gezichtsmasker een feestje zijn:
Het geeft een vredig, gelukkig en relaxed gevoel, ontgift, voedt en versterkt de huid. Voor de droge, normale of oudere huid:
Ingrediënten: 1/3 kop cacaopoeder, 1/4 kop honing, 2 eetlepels zure room, 3 eetlepels havermoutpoeder(in de blender).
Mix alle ingrediënten tot een stevige massa. Masseer het zachtjes op je gezicht. Laat het 20 minuten zitten en spoel het af met lauw water.
Veel plezier!

Bekeken: 2911 |

Tea Tree

Etherische olie

Tea Tree

Melaleuca alternifolia

Tea Tree olie is gemaakt van de blaadjes van de Australische tea tree. De naam tea tree is ontstaan omdat Europese kolonisten de bladeren aanvankelijk gebruikten voor het maken van thee. De bemanning van kapitein Cook (1777) gebruikte het echter om bier mee te aromatiseren.
De oorspronkelijke bewoners van Australie kenden al eeuwenlang de ontsmettende en ontstekingsremmende werking van de tea tree. Zij legden de gekneusde blaadjes op snijwonden, kneuzingen en huidinfecties. Ook inhaleerden ze de lucht van de blaadjes om verkoudheid te behandelen. De Australische Bundjabung-Aborigines verhaalden over genezende krachten in het water van lagunes waarin blaadjes van de theeboom waren gevallen.

De teatree is een altijd groene boom die alleen op het Australische continent voorkomt.  Ze worden ook veel gekweekt voor hun prachtig gekleurde bloemen. Hij wordt maximaal 7 meter hoog en heeft een papierachtige schors en lancetvormige blaadjes. In het voorjaar bloeien de kleine witte bloemaren, gevolgd door houtige zaadpeulen. De boom komt voor in het noorden van New South Wales en het zuiden van Queensland. Maar tegenwoordig komt de olie van plantages, die streng gecontroleerd worden door de Australische regering om ervoor te zorgen dat de werkzame inhoudsstoffen voldoende zijn.
De medicinale etherische olie wordt gewonnen door stoomdestillatie van het blad en de jonge takken. 

Tea tree olie bevat terpenen die antiseptisch en schimmeldodend werken. De stof terpineen-4-ol is het grootste bestanddeel en van deze stof wordt gedacht dat die verantwoordelijk is voor de meeste van de antimicrobiële activiteit.
Uit onderzoek is gebleken dat tea tree olie sterk anti-bacterieel is en zelfs werkt tegen de Staphylococcus aureus bacterie, die resistent is voor de meeste antibiotica.
Tea tree olie is o.a. sterk ontstekingsremmend, maar ook anti-jeuk, antiviraal, anti-infectie, antibacterieel, parasietendodend en verdrijft insecten.
De olie wordt makkelijk door de huid opgenomen om aandoeningen als eczeem, koortslip, psoriasis,  insectenbeten, nagelbedontsteking, milde brandwonden, acné, vette huid, diverse huiduitslag, schimmelaantasting, waterpokken, winterhanden- en voeten, zwemmerseczeem, gordelroos, wratten en roos te verlichten.

Voorbeelden van gebruik:
Tegen huidinfecties:
met een watje of gaasje, met daarop een paar drupjes teatree, de huidinfectie bestrijken

Roos en luis:
3 x per week 10 druppels tea tree olie in zachte neutrale shampoo, na tien minuten uitspoelen. Blijvend 1 á 2 druppels olie op kraag of capuchon druppelen. ( vermijd contact met de ogen!)
Bij acné:
zachtjes met een watje met pure of verdunde tea tree olie over de huid strijken. (vermijd contact met de ogen)  of voeg 3 tot 6 druppels in warm water en spoel de betrokken plaats.
Insectenbeten/muggenbeten:
 zo snel mogelijk een drupje tea tree olie erop.
Grieppreventie op kantoor:
Maak met een oplossing van water en een paar drupjes tea tree olie telefoons en toetsenborden schoon.
Bloedzuigers / teken: De teek met een tekenpen verwijderen en daarna onmiddelijk een druppel tea tree olie erop. Nooit een druppel tea tree op de teek zelf, omdat de teek als reactie op de verdoving het gif alsnog in de bloedbaan spuit.

Opgepast:
Er is te weinig informatie met betrekking tot gebruik tijdens zwangerschap of borstvoeding. Tea treeolie mag niet inwendig of in de ogen worden gebruikt! Uit de buurt houden van kinderen en huisdieren. Tea tree olie in tandpasta en mondspoelingen worden over het algemeen geaccepteerd omdat het niet doorgeslikt wordt. Voor uitwendig gebruik eerst een klein deel van de huid testen op allergische reacties. Bij allergie voor citroenen is het gebruik van Tea Tree olie af te raden


Raadpleeg bij klachten altijd een arts en informeer de arts bij combineren met behandeling of medicatie.

Bekeken: 4367 |

Maretak

Maretak

Viscum album
 
De maretak of mistel speelt een grote rol in de mythen van de Germaanse volkeren. Aan de huizen en stallen werden maretak takken opgehangen om mensen en dieren te beschermen tegen blikseminslag, hekserij en nachtmerries.

Europese maretak komt prominent voor in de Griekse mythologie. Het was de 'gouden boog' die het dodenrijk opende voor Aeneas. Maretak werd gezien als symbool voor de tegenstelling tussen de dood en de vruchtbaarheid. Het zou levensgevend zijn en een geneesmiddel voor alle kwalen. Asclepus leerde de geneeskunst en werd gezien als de meester van artsenij. Hij genas vele Grieken met maretak. De legende vertelt dat de maretak hem door een slang in een graftombe aangereikt is. 

In de dertiende eeuwse (Proza) Edda wordt verhaald over de god Baldr, de zoon van Frigg en Odin, die verontrustende dromen had over zijn dood. Godin Frigg besloot van alle elementen, dieren, planten, stenen, ziekten en vergiften de eed af te nemen dat zij haar zoon niet zouden schaden.  De andere goden begonnen overmoedig en speels pijlen op Baldr af te schieten, die nu onkwetsbaar was. Iedereen deed mee, behalve Hödur, Baldr's broer, die door zijn blindheid niet mee kon doen. Loki, een boosaardige god, had gezien dat Frigga de maretak vergeten was en drukte een tak in de handen van Hödur en drong er bij hem op aan om toch mee te doen. Hödur slingerde de tak in de richting die Loki hem aangaf en Baldr stortte dodelijk getroffen neer.

In veel culturen in het voorchristelijke Europa werd maretak gezien als een vertegenwoordiger van de goddelijke mannelijke essentie, en daarmee ook van romantiek, vruchtbaarheid en vitaliteit. Mogelijk door de overeenkomsten tussen de bessen en menselijk zaad. 

Plinius de Oudere, (23 - 79 n.C.) schrijft over het belang van de maretak voor de Keltische priesters, de druïden. Zij noemden maretak de 'allesgenezer' en snoeiden de plant tijdens de
winterzonnewende als symbool van de hernieuwde bezieling van de zonnekracht. Vooral maretakken op eiken zijn zeer zeldzaam en een dergelijke mistel was voor de druïden bijzonder heilig en geneeskrachtig. Het snoeien van de maretak met een gouden sikkel en opgevangen in een witte mantel ging met vele verdere rituelen gepaard.

Ook vandaag de dag nog is maretak belangrijk in de winterperiode. De gewoonte stamt uit de achttiende eeuw om de maretak als kerstdecoratie te gebruiken. Nog steeds mag maretak de grond niet raken en mag het pas verwijderd worden met Imbolc of Lichtmis(1-2 feb.) Het mag ook het hele jaar blijven hangen om het huis te beschermen tegen bliksem of brand, om dan weer met de winterzonnewende of op kerstavond vervangen te worden. Deze traditie is wijdverspreid onder engelstaligen, maar is vrijwel onbekend in de rest van Europa. 

Een ander kerstgebruik is dat twee mensen die elkaar tegenkomen onder een hangende maretak verplicht zijn elkaar te kussen. Waarschijnlijk is die gewoonte van Scandinavische oorsprong.

De maretak is een groenblijvende plant uit de sandelhoutfamilie. Het is een op loof of naaldbomen parasiterende struik met een ronde groei, die 30-80 cm groot kan worden. De groenblijvende bladeren zijn leerachtig en langwerpig. De bloemen zijn zeer klein en geelgroen, ze staan in bosjes. Het is een halfparasiet: voor water en zouten is de plant afhankelijk van zijn gastheer. De maretak wordt ook mistletoe, mistel of vogellijm genoemd. In Nederland is de soort wettelijk beschermd. De maretak wordt tegenwoordig ook met succes gekweekt.

De maretak komt in geheel Nederland en in het oosten van België voor. In Zuid-Limburg is de soort echter vrij algemeen, wat niet geldt voor de rest van Nederland. In Duitsland komt de maretak ook heel veel voor en dan vooral in de appelbomen. In Noord-Denemarken is de maretak aangetroffen op een ratelpopulier. De plant komt voor op populieren (echter nooit op zwarte populieren), appelbomen en meidoorn.
De witte, besachtige vrucht wordt door vogels verspreid. Deze worden genuttigd in de oksel van een boomtak, het zaad blijft liggen en ontkiemt. De wortel groeit in de boom. De kleverige vloeistof van de uiterst giftige bessen werd gebruikt om vogels te vangen. Men besmeerde boomtakken met de lijm, zodat de vogels vast kwamen te zitten. Ook de zaden zijn giftig.

Geneeskrachtig gebruik van maretak is al eeuwenoud. Zoals hierboven al staat schreef Plinius De Oudere aan het begin van onze jaartelling al over het gebruik ervan door de Kelten. Maretak werd als 'allesgenezer' gebruikt, maar vooral bij onvruchtbaarheid bij dieren en als antigif-middel.  In de Middeleeuwen werd de maretak gebruikt voor de behandeling van epilepsie in de veronderstelling dat de plant die zelf 'niet op de aarde valt' de mens daar ook tegen zou kunnen beschermen. In het begin van de jaren '20 van de vorige eeuw adviseerde Rudolf Steiner, de antroposoof, maretak voor het behandelen van kwaadaardige tumoren.

In de volksgeneeskunde werd en wordt maretak gebruikt bij de langdurige behandeling van hoge bloeddruk, preventief tegen arteriosclerose, bij epilepsie, kinkhoest, astma, duizeligheid, diarree, cholera, hartjagen en nervositeit. Kneipp adviseert maretak voor het stelpen van bloedingen en het behandelen van bloedsomloopstoornissen.
Wetenschappelijk aangetoond is de effectiviteit bij degeneratieve onstekingen van de gewrichten en als ondersteunende therapie bij kanker. Het versterkt de afweer en kan het welzijn van de patiënt vergroten. Het vertraagt de groei van diverse tumorsoorten.

Zoals gezegd is de maretak giftig, met name de bessen. Maretak is dus niet te gebruiken voor zelfmedicatie, maar uitsluitend onder begeleiding van een ervaren arts. Wel zonder risico te gebruiken is de homeopatische verdunning (lees bijsluiter)

Raadpleeg bij klachten altijd een arts en informeer de arts bij combineren met medicatie/behandeling.


De Kruidenkorf wenst je fijne feestdagen
en een
voorspoedig, inspirerend en gezond 2011

Bekeken: 3238 |

Toverhazelaar

Toverhazelaar

Hamamelis Virginia

De naam hamamelis komt uit het Grieks: 'hama' dat tezamen betekent en 'melon' dat appel of vrucht betekent.  Dit verwijst naar naar het feit dat de boom tegelijkertijd bloemen en vruchten draagt. 'Virginiana' verwijst naar de staat Virginia in de VS, waar de toverhazelaar veel voorkomt.

In het Engels heet deze boomachtige struik 'Witch-hazel'. En dat komt van het Middenengelse 'wiche' dat buigzaam of twijg  betekent. 'Hazel' komt natuurlijk van de hazelaar omdat, net als van de hazelaar, de takken gebruikt werden om wichelroede mee te lopen. In het gebruik is de naam veranderd in witch hazel en in het Nederlands werd dat toverhazelaar.

De Amerikaanse toverhazelaar is een boomachtige struik die tot ongeveer 10 meter hoog kan worden. De geurende lintbloemen staan in lichtgele bosjes aan de kale takken, en de vrucht is een doosvrucht die lijkt op een hazelnoot, die bij rijping openspringt en de zaden in het rond slingert. De bladeren van de toverhazelaar worden in de herfst verzameld, de schors van de takken en twijgen in het voorjaar. Van de bladeren, bast en twijgen wordt door stoomdestillatie een kruidenhydrolaat gewonnen.

De oorspronkelijke bewoners van Noord Amerika gebruikten de toverhazelaar om zijn geneeskrachtige werking en omdat hij de schoonheid bevorderde. Er werd een zalf van gemaakt tegen rugpijn en spierpijn en een afkooksel voor ontstoken ogen. In de 18de eeuw kwam de toverhazelaar naar Europa als siergewas. Als snel werd ook hier van de geneeskrachtige werking gebruik gemaakt en werd het populair in aftershaves en cosmetica. Halverwege de 19de eeuw werd de toverhazelaar in de VS officieel erkend als geneesmiddel.
In de volksgeneeskunde wordt toverhazelaar gebruikt bij diarree, menstruatieklachten, braken, ontstoken zwellingen, slecht genezende wonden, verzorging van aders, aambeien, spataderen en neurodermitis.
Toverhazelaarextracten kunnen uitwendig gebruikt worden bij kneuzingen, snijwonden, vette huid, puisten en gesprongen haarvaten. Als kompres kan het gebruikt worden bij verstuikingen, aderontsteking, zonnebrand en opgezette enkels, winterhanden en wintervoeten en zenuwpijn. Inwendig bij keelpijn en mondholteontstekingen en in oogdruppels en oogbaden.

Wetenschappelijk aangetoonde toepassingen zijn het gebruik bij lichte verwondingen, ontstekingen van de huid en slijmvliezen, en bij spataderen en aambeien.
De looistoffen trekken het weefsel samen (adstringerend) en stimuleren de bloedstolling en remmen ontstekingen. De tannine beschermt de cellen tegen beschadiging door vrije radicalen. Proanthocyaniden verminderen het vochtverlies van de huid.   De saponinen (zeepstoffen) werken slijmoplossend en antibiotisch. 

Recepten:
Thee:
1 theelepel schors of 1-2 theelepels blad 2 minuten koken in 1 liter water, 10 minuten laten trekken. 2-3 kopjes daags of als gorgeldrank bij mond-keelproblemen.
Kompres: 2-4 tl schors of 3-6 el blad aan de kook brengen met 250 ml water, 15 minuten laten trekken. Afgieten en af laten koelen.

Bij kant-en klare tincturen of extracten: zie gebruiksaanwijzing.

Opgepast:
Voor uitwendig gebruik zijn geen bezwaren bekend.
Er is onvoldoende wetenschappelijke informatie voor zwangere of zogende vrouwen.
In zeldzame gevallen is er bij overdosering srake van transpireren en sterke speekselvloed.
Zeldzaam bij inwendig gebruik is irritatie van het maagslijmvlies of leverbelasting.
Niet inwendig gebruiken bij gevoelige maag, maagdarmzweren, kinderen onder de twee jaar.
Overleg met arts of apotheek bij gebruik van medicijnen omdat toverhazelaar de opname van de medicatie kan verminderen. 


Raadpleeg bij klachten altijd een arts en informeer de arts bij combineren met behandeling/medicatie.
Bekeken: 7802 |

Speculaas

Speculaas

Speculaas wordt voornamelijk in Nederland en België gemaakt en gegeten. Er zijn twee verklaringen voor het woord speculaas:

Het Latijnse woord speculator ("hij die alles ziet"); wat tevens de bijnaam is van Sint-Nicolaas
Het Latijnse woord speculum ("spiegel") omdat een speculaaspop het spiegelbeeld is van de afbeelding op de koekplank waarmee het gemaakt is.
Kenmerkend voor speculaas zijn de speculaaskruiden die bestaan uit een mengsel van kaneel, nootmuskaat, kruidnagel, gemberpoeder, kardemom en witte peper.
Speculaastaart

Benodigdheden

200 gr zelfrijzend bakmeel
125 gr lichtbruine basterdsuiker
1 volle eetlepel speculaaskruiden
150 gr boter
1 eetlepel melk
1 zakje geschaafde amandelen

Voor de vulling:
200 gr gepelde amandelen
200 gr witte basterdsuiker
4 eetlepels advocaat
Bereidingswijze

Meng het bakmeel, de basterdsuiker, de kruiden en de boter tot een kruimelig mengsel. Voeg zoveel water toe als nodig (één of twee eetlepels) om er een samenhangend deeg van te maken.
Verdeel het deeg in twee porties (tweederde en eenderde), vorm er afgeplatte ballen van verpak ze in plastic folie en laat ze circa 1 uur in de koelkast rusten.
Maal (met een foodprocessor) de amandelen met de witte basterdsuiker tot de amandelen fijngemalen zijn. Voeg de advocaat toe en laat de machine nogmaals kort draaien tot het een samenhangend mengsel is.
Verwarm de oven voor op 160 graden. Rol de grootste deegportie uit tot een ronde lap van circa 25 cm doorsnee. Bekleed hiermee de taartvorm (van 20cm). Snij de rand gelijk met de taartvorm. Vul de vorm met het amandelmengsel. Rol de kleine deegportie uit tot een ronde lap van 20 cm doorsnee en leg deze op de vulling. Druk de deegranden op elkaar.
Zet de taart 30 minuten in de voorverwarmde oven.
Neem de taart uit de oven en bestrijk de bovenkant met melk en bestrooi met geschaafde amandelen.
Zet de taart nog circa 10 minuten terug in de oven, tot de amandelen beginnen te kleuren. Laat de taart circa 10 minuten afkoelen in de vorm en verwijder daarna de rand.

Dit recept en nog veel meer leuke sinterklaasrecepten vond ik op:

www.sinterklaasrecepten.com

Echt de moeite waard om te bezoeken en wat lekkers te maken, zeker nu Sinterklaas in het weekend valt.
Fijn Sinterklaasweekend!

Bekeken: 2328 |
<< Start < Vorige 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 Volgende > Einde >>

Gratis verzending bij aanmelding voor de nieuwsbrief Waschbaer
Meld je nu aan voor de nieuwsbrief van Waschbaer en ontvang jouw volgende bestelling zonder verzendkosten! Bespaar 5,95 EUR!
Ontvangen per e-mail!
Minimale bestelwaarde 30,00 EUR!

Tot 70% korting naar artikelen van de categorie "Mooi & Gezond"!
Waschbaer : Tot 70% korting naar artikelen van de categorie "Mooi & Gezond"!

SNP Natuurreizen

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Vermelding i.v.m. cookiewetgeving websites:

 

Om er voor te zorgen dat alle functionaliteiten van deze website naar behoren werken, gebruikt deze website cookies.
Deze cookies bevatten geen persoonlijke informatie en zijn niet gevaarlijk.
Daarnaast kunnen cookies gebruikt worden om bezoekers te analyseren, teneinde u en andere bezoekers een nog betere website-ervaring te geven.
Indien u verder gaat, gaat u akkoord met het gebruik van cookies.

Op deze informatieve website hebben we enkele advertenties geplaatst van onder andere Waschbaer, dit is om een klein gedeelte van de kosten voor het in de lucht houden van deze kruidenwebsite te kunnen betalen. De advertenties zijn met zorg door ons gekozen en deze bedrijven dragen wij een warm hart toe.
Mocht je op een later moment besluiten om iets te gaan bestellen bij een van deze bedrijven, ga dan alstublieft  via de advertentie op onze pagina, dan krijgen wij een kleine vergoeding hiervoor.  Hartelijk dank, namens Ella van de Kruidenkorf.