Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Actie bij Waschbaer :

Gratis verzending tm 16 okt 2017 bij besteding vanaf EUR 30,- :

gebruik voordeelnummer code 3C1 834


Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

..

Kruidenblog Kruidenblog


Kardemom

Kardemom


Elettaria cardamomum
 
Kardemom is een lid van de Gemberfamilie. Het is een varenachtige vaste plant to 3 meter hoog met 60 cm lange geveerde bladeren en witte bloemen met een roze lip. De kleine bloemetjes bevinden zich bijna op de grond. Het fruit is lichtgroen tot bruin en bevat ongeveer 20 zaadjes. Van oktober tot december oogst men de vruchten, om zo te voorkomen dat ze openspringen bij het drogen.
De plant komt oorspronkelijk uit het Indiase regenwoud, maar is in de Oudheid al naar Europa gebracht. Hij werd in Europa door de Grieken en Romeinen vooral gebruikt bij het maken van parfum.
Tegenwoordig wordt kardemom gekweekt in India, Tanzania, Sri Lanka en Guatemala. Kardemom is na saffraan het duurste specerij en er zijn dan ook veel mindere soorten beschikbaar zoals zoals Siam kardemom en Nepalese kardemom.
Er bestaan verschillende soorten, die allemaal hun eigen vorm en geur hebben. Het zaad van de echte (groene) kardemom (elettararia) heeft een zoete, scherpe geur die aan eucalyptus doet denken en smaakt naar bergamot, citroen en kamfer.   
De zaden worden in de keuken gebruikt. Zoals gezegd is kardemom is erg duur en daarom worden de zaaddozen vaak ook gebruikt. Kardemom wordt onder andere in speculaas, gebak, toetjes en curry's toegepast.

Naast de belangrijke functie als parfumeerder en smaakmaker is kardemom ook al eeuwen geneeskrachtig gebruikt.  Kardemom (elaichi) is in de duizenden jaren oude Ayurvedische geneeskunde een belangrijk verwarmende specerij. (Het verlaagt de kapha en vatha en stimuleert de pitta). De oude Egyptenaren kauwden kardemom om hun gebit te reinigen.  Zelfs de Vikingen gebruikten kardemom, ze kwamen het tegen in Constantinopel en tot op de dag van vandaag wordt kardemom in de Scandinavische keuken gebruikt.


Belangrijkste eigenschappen van kardemom is dat het de spijsvertering verbetert en winderigheid, kramp, zuurbranden, misselijkheid en indigestie vermindert. Kardemom heeft een gunstige uitwerking op maagklachten en is doordat het maagsappen stimuleert, eetlustbevorderend. Het stimuleert de stofwisseling en kan dus ook helpen in de strijd tegen overgewicht.
Kardemom kan ook helpen bij hoest, heesheid, griep, luchtweginfecties, blaasontsteking en gistinfecties. 

Op psychisch niveau werkt het energiegevend, verhelderend, anti-depressief, verwarmend en afrodiserend. Het brengt terug naar het centrum en geeft zelfvertrouwen.

Kardemom in het eten maakt het beter verteerbaar. Het helpt vaak bij een slechte adem of knoflookadem.
In de Arabische wereld is kardemom vooral populair in de koffie. Koffie met kardemom is een teken van gastvrijheid. Zowel in Arabische als Turkse koffie zit kardemom. De reden hiervan is waarschijnlijk niet alleen de smaak. Kardemom neutraliseert namelijk de werking van cafeïne.

Recepten
Basundi: Ayurvedisch dessert (bevordert spijsvertering) voor 2 personen.
2 koppen volle melk, 2 theelepels kardemompoeder, 2 eetlepels gemalen amandelen en pistachenoten, mespuntje saffraanpoeder en honing naar smaak. Melk aan de kook brengen, roerend laten indikken. Kardemom, noten en wat honing toevoegen, mengsel al roerend nog 2 minuutjes laten doorkoken. Pan van het vuur nemen, honing naar smaak toevoegen. Basundi laten afkoelen en als dessert serveren.

Thee tegen zuurbranden en winderigheidkramp:
1 eetlepel kardemom met 2 kopjes water 5 minuten koken, klein stukje kaneelpijp erbij, 2 kruidnagels, 2 dunnen plakjes geschilde gemberwortel en een reepje citroenschil (biologisch). Kort tot koken laten komen, afdekken en een uurtje laten sudderen.

Raadpleeg bij klachten altijd een arts en informeer de arts bij combineren met behandeling of medicatie.
Bekeken: 13367 |

Wilg

Wilg

Salix Alba (Schietwilg)

Het woord wilg is afgeleid van het Angelsaksische welig wat te maken heeft met buigzaamheid. Anderen beweren dat wilg en weide van het oud-Hoogduitse wida of het Latijnse vieo (=vlechtwerk) afstammen. Salix is afgeleid van het Keltische woord sal = nabij en lis= water. Omdat de wilg snel groeit en diepe sterke wortels heeft, wordt zij vaak geplant om erosie aan de oevers van rivieren tegen te gaan.

Wilgen zijn bomen van 6-18 meter hoog met een gebarsten, grijze schors en geelrode of geelgroene buigzame takken. De bladeren hebben korte stelen en zijn langwerpig met een gezaagde rand. De onderkant is behaard en blauwgroen. De knop heeft één knopschub. De bloem van de wilg heeft de vorm van een katje en groeit uit de zijknoppen van een éénjarige twijg. Wilgenkatjes zitten of staan, dit in tegenstelling tot populieren die hangende katjes hebben. De pluizige zaden worden door de wind verspreid maar zijn slechts korte tijd kiemkrachtig. De meeste soorten zijn te vermenigvuldigen door ze te stekken.
Wilgen zijn pionierssoorten die veel licht nodig hebben. Wilgen komen in Nederland veel voor langs sloten. Ze houden namelijk van een vochtige bodem en groeien zeer snel.
De meeste soorten maken een stam. Salix Alba wordt daarom schietwilg genoemd en kan tot 25 m hoog worden. Schietwilden kunnen worden geknot. In een vlak en open landschap is dit soms noodzakelijk om te voorkomen dat de bomen door een najaarsstorm worden geveld.
Wilg is altijd een sterk magische kracht toegeschreven.De wilg is symbool van vruchtbaarheid door zijn welige groei, maar ook van ongelukkige liefde, dood en het dodenrijk (treurwilg). De Germaanse god Vidharr woonde in een wilgenbosje. Bij de Kelten is de wilg gewijd aan de godin Cerridwen.
In de Bijbel is de wilg een treurboom. Judas zou zich opgehangen hebben in een wilg en Jezus zou geslagen zijn met wilgenroeden.

Heksen en spoken zouden in wilgen wonen. Honingzwammen die op het verrotte hout van oude, geknotte wilgen groeien, lichten op in het donker zodat deze spookachtig lijken.

Zweedse vrouwen plukken op 1 mei wilgentakken die ze in de stal ophangen om het vee te beschermen.

In de Griekse mythologie krijgt de dichter Orpheus zijn gave voor muziek en poëzie nadat hij in een heilige grot van  Persephone een wilg aangeraakt heeft. Wilg werd geassocieerd met vaardigheid in met name muziek. De kast van de lier was gemaakt van wilgenhout. Toen Orpheus naar de onderwereld ging om zijn gestorven geliefde terug te halen, droeg hij wilgentakken voor geluk en bescherming.
De Osage stam van Oklahoma heeft een oud verhaal over een jongen die vol zat met vragen over de betekenis van het leven. Hij gaat op reis om wijsheid uit dromen te halen. Maar hij krijgt geen dromen tot hij een oude wilg ontmoet. De legende gaat over de wijsheid die met de jaren komt en voor de Osage staat de wilg voor de stabiliteit, kracht en ervaring van ouderen.
In het oude Afrikaanse/Haïtiaanse geloof VouDou legt men een knoop in een wilgentak om iemand op afstand in het nauw te kunnen drijven.

 

Het medisch gebruik van wilgenbast is eeuwenoud en staat al vermeld in antieke teksten uit Assyrië, Sumerië en Egypte als remedie tegen pijn, ontstekingen en koorts. Hippocrates schreef al over de medicinale werking in de vijfde eeuw v.C. Voor de oorspronkelijke bewoners van Amerika was het een standaard medicijn.
Aan het einde van de achttiende eeuw werden in West Europa de medicinale eigenschappen van de wilg vastgesteld. In 1828 lukt het de stof salicine uit de wilgenbast te isoleren.  In 1874 werd, samen met het isoleren van spireazuur (salicylzuur) uit moerasspirea, de weg vrij voor de hieruit vervaardigde stof acetylsalicylzuur dat in synthetische vorm de basis werd van het overbekende aspirientje. Voor die tijd werd wilgenbast inwendig gebruikt bij hoofdpijn, griep, kiespijn, rugpijn, jicht, reuma, maagdarmklachten, (chronische) diarree en koorts. Verder werkt het geslachtsdriftremmend bij een te groot libido. Uitwendig bij zweetvoeten en slechtgenezende wonden. Sinds de hierbovengenoemde ontdekking van acetylsalicylzuur speelt wilgenbast niet meer zo'n grote rol in de volksgeneeskunde. Wel wordt wilgenbast nog gebruikt om afhankelijkheid van aspirine en andere ontstekingsremmers te verminderen. Wilgenbast heeft daarnaast als voordeel dat het milder voor de maag is dan aspirine.
Wilgenschors wordt van middeldikke takken geschild, voordat de bladeren uitlopen.


Recept thee:
250 ml  water met 1 theelepel kleingesneden schors langzaam aan de kook brengen. Van het vuur halen en paar minuten laten trekken. Max. 3 kopjes per dag.
Eventueel bij koude rillingen combineren met gember en honing.

Opgepast:
Niet voor kinderen onder de 12 jaar.
Niet voor zwangere of zogende vrouwen.
Niet gebruiken bij maagdarmzweren, bloedstollingsstoornissen of bij gebruik van bloedverdunners.
Niet gelijktijdig met alcohol of kalmerende middelen.
Niet voor mensen met een gevoelige maag. 

Raadpleeg bij klachten altijd een arts en informeer de arts bij combineren met behandeling/medicatie

De salicine uit wilg wordt ook gebruikt als looistof voor het looien van leer.
Wilgenhout wordt o.a. gebruikt om dozen, bezems, meubels, klompen, muziekinstrumenten, speelgoed en fineer van te maken. Het is ook populair voor papier en touw. Eénjarige wilgenscheuten (tenen) zijn populair voor vlechtwerk, mandenmakerij, viskorven, gevlochten schuttingen en matten.
Van enkele snelgroeiende rassen is sinds kort het zaad als biobrandstof beschikbaar.
Houtskool van de wilg wordt gebruikt in vuurwerk omdat het een hoge verbrandingssnelheid heeft.

Bekeken: 6116 |

Aloë Vera

Aloë Vera

Aloe Barbadensis

Een kortstengelige woestijnplant die het best gedijt op een zeer goed doorlatende, zanderige of rotsige bodem in zonnige tot hete streken in de tropen en subtropen. Het is een traag groeiende vetplant, die pas vanaf het derde jaar gaat bloeien. De oppervlakte van het blad is glad, maar de randen hebben kleine witten tanden. De kleur van het blad varieert van grijsgroen tot blauwgroen tot heldergroen met paarse randen. Jong blad is vaak wit gestippeld. Tijdens de bloei verschijnen oranjegele tot oranjerode cilinder-tot trompetvormige bloemen. Aloë wordt twee à drie keer per jaar geoogst door de buitenste bladen af te snijden.

De naam Aloë is afgeleid van het Arabische woord 'alloeh' wat bitter glanzende substantie betekent. De naam heeft betrekking op het oppervlak van het blad en de smaak van het sap. Aloë Vera is een van de oudste bekende medicinale planten. Zowel in oude Griekenland als in Egypte werd de plant als medicijn gebruikt, maar in Egypte ook als levenselixer, als huidverzorger en als middel bij het balsemen. De Egyptenaren noemden het "De plant van de onsterfelijkheid". Cleopatra deed aloë-extracten in haar bad en liet haar ogen extra glazen met een poeder gemaakt uit aloë.

Het medisch gebruik van aloë is eeuwen en eeuwen oud. Op een Egyptische papyrusrol van 1520 v.C. werd het gebruik ervan beschreven rond 5000 v.C. Ook is er vermelding van gevonden op een Sumerisch (Irak) kleitablet van 2200 v.C.

Alexander de Grote (356-323 v.C.) zou op advies van Aristoteles het eiland Socotra veroverd hebben vanwege de aanwezigheid van aloë vera en zijn soldaten het sap hebben laten gebruiken om genezing van ziekten en verwondingen te bespoedigen.

Door Arabische, Griekse en Romeinse geschriften kwam het medisch gebruik van aloë ook in Noordwest Europa terecht. Paracelsus verwerkte het in zijn levenselixer en Hildegard von Bingen maakte er kompressen van bij hoest en allergieën. Columbus nam het mee op zijn reizen vanuit Gran Canaria. de Maya's noemden de woestijnplant: Eeuwige Jeugd en in Azië maakt het van oudsher deel uit van gezondheidskuren.

In het sap van de bladeren zit o.a. acemannan, dat immuunversterkend, stimulerend en activerend werkt. Verder bevatten ze anthrachinon die laxerend en spierversterkend werkt op de ingewanden. Deze stof zit alleen in de buitenzijde en in de vezelige laag eronder. Het binnenste mergsap is anthrachinonvrij. Verder heeft aloë bitterstoffen die de eetlust verhogen, galdrijvend en maagwerking bevorderend werken.

In de volksgeneeskunde wordt aloë vaak als wondermiddel voor elke aandoening gezien. Er zijn zelfs boeken vol uitsluitend over de werking van alöe.
Maar het is vooral verdienstelijk bij allerlei huidklachten, vooral als die droog en branderig zijn. Het is een eerste hulpmiddel bij schrale, jeukende en schilferende huid. Het versnelt de genezing van 1e en 2e graads brandwonden, zonnebrand, wonden door straling en radiotherapie en vrieswonden. Het is goed in te zetten bij schaafwonden, snijwonden, scheerbrand, geïnfecteerde wonden, zweertjes en kalmeert de jeuk van insectenbeten. Bij eczeem (evt. in combinatie met propolis), psoriasis, netelroos, acne en luiereczeem, dauwdorm, koortsblaasjes en gordelroos, en ook bij schimmelaandoeningen, ringworm, athlete foot, ouderdomsvlekken, pigmentvlekken, levervlekken, aambeien en rectale jeuk. Ook bij een slechte huid-en haarconditie, bij een droge hoofdhuid, bij huidstriemen, littekens, oververhitte voeten of andere huidzones en bij tandvleesontsteking kan aloë effectief zijn.

Aloë vera heeft de eigenschap snel en diep in de huid door te dringen. Het neemt alles mee naar binnen door het membraam heen. Hierdoor is het ook goed te gebruiken als transporteur voor andere stoffen, maar hier zit ook het gevaar van aloë. Bacteriën en lichaamsvreemde stoffen kunnen het ook als vehikel gebruiken.
Gelukkig is aloë zelf juist antiseptisch en schimmel-en virusremmend. Het stimuleert de celgroei vooral van bindweefsel en is daarom wondhelend. Het werkt daarnaast kalmerend op het zenuwgestel waardoor de concentratie en makkelijk inslapen verbeterd worden. Verder is het reinigend, normaliseert en ontgift het spijsverteringskanaal en verbetert de spijsvertering.
Aloë kan pijn in spieren en gewrichten verlichten. Verder onderdrukt het ontstekingsreacties en jeuk. Aloë is ook koortswerend en neemt het branderige gevoel bij insecten- en kwallenbeten en brandneteljeuk weg.
Aloë vera is relatief veilig. Als het sap op de juiste manier bereid is (zonder de laxerende anthrachinonen) aloë voor bijna iedereen een goede voedingsbron. Zeer zelden is er een allergische overgevoeligheid die gepaard kan gaan met overgevoeligheid voor knoflook en uien. 

Wetenschappelijk is de werking van antraceenderivaten in aloë vera aangetoond. Het zorgt ervoor dat vocht in de darm wordt vastgehouden, waardoor de vuldruk wordt verhoogd en stimuleert zo de darmactiviteit. Het wordt daarom geadviseerd bij verstopping.
 
Gebruik
Inwendig:
Anthrachinonhoudend(laxerend): Inwendig 500 mg in 1 keer.
Voor anthrachinonvrije preparaten de gebruiksaanwijzing raadplegen. 
Aloë vera preparaten niet langer dan twee weken achtereen gebruiken
Uitwendig: (altijd anthrachinon vrij!)
gel, pulp, maceraat, crèmes, lotions, etc. 3-4 keer daags aanbrengen op aangedane huid.
 
Opgepast:
Aloë producten horen wit, slijmerig en licht bitter van geur en smaak te zijn. Een zure lucht of smaak, een geelbruine kleur of waterige substantie of aanwezigheid van vezels wijzen op een minderwaardig product.
Wees voorzichtig met het gebruik van aloë om te laxeren. Het kan leiden tot buikkrampen, diarree en stuwing in het bekken. Dit kan voorkomen worden door de aloë in te nemen met bijvoorbeeld venkel of karwij en het over de dag in kleinere doses in te nemen.
Anthrachinonen-vrije preparaten zijn zeer veilig in de voorgeschreven doses.
Inwendig gebruik wordt afgeraden voor kinderen onder de tien jaar, voor zwangere of zogende moeders, tijdens de menstruatie of tussentijds bloedverlies, bij vaginale bloedingen, maagdarmontstekingen met congestie, spastische colon, buikpijn, krampen, misselijkheid, braken, maag-darmaandoeningen zonder bekende oorzaak, nieraandoeningen, spataderen, aambeien, dehydratatie en allergie.
Bij uitwendig gebruik moet men oppassen bij mond, ogen en neus. Aloë trekt diep in de huid door. Beschadigde huid moet eerst grondig worden gereinigd alvorens het wordt aangebracht. Denk erom vooraf make-up te verwijderen. In geval van ernstige brandwonden een arts raadplegen.

Raadpleeg bij klachten altijd een arts en informeer de arts bij combineren met behandeling/medicatie. 

 

Recept powerdrink:
25 ml sap of gepureerde gel, 75 ml mineraalwater met koolzuur, paar druppels citroensap. Met ijsklontjes serveren.

 

Bekeken: 5809 |

Makkelijke vissoep

Makkelijke vissoep


Nodig 4-6 personen: 

1 kleine bol of vijf flinke tenenknoflook, 1 zak ratatouille italiaanse groentenmix( 500g) vers of diepvries), 3 eetlepels olijfolie, 2 visbouillonblokjes, 2 blikken tomaatblokjes, 1 pak 200 gr koolvis (diepvries), 250 gr zeevruchten(garnalen of een mix), 1 eetlepel tijm,  2- 3 theelepels peper. Af te bakken stokbrood of ciabatta, eventueel met kruidenboter.

Bak het brood af volgens aanwijzingen op de verpakking.
Verhit de olie.
Doe knoflook fijngesnipperd, geperst of gestampt in de pan met groentenmix circa 3 minuutjes roerbakken
Tomaatblokjes, bouillonblokjes en liter kokend water toevoegen. Even laten koken. Intussen koolvis kleinsnijden (verhit mes indien diepvries). Koolvis en zeevruchten toevoegen en circa 3 minuten meekoken. Water toevoegen als de soep je te dik is. Soep op smaak brengen met  peper en tijm. Nog een paar minuutjes laten pruttelen.
Brood snijden.

Eet smakelijk!

Neem bij het kopen van vis de VISwijzer mee. Nog lang niet alle vis die in Nederland te koop is wordt duurzaam gevangen of gekweekt. Daarom hebben het Wereld Natuur Fonds en Stichting De Noordzee in mei 2009 voor de derde keer gezamenlijk de VISwijzer uitgebracht.
De VISwijzer is een handig kaartje voor consumenten ter grootte van een creditcard. Hierop staat welke vis verantwoord gevangen is en je dus met gerust hart kunt eten, en voor welke vis je beter niet kunt kiezen. De VISwijzer geeft consumenten een advies om te kiezen voor vis die het leven in zee zo weinig mogelijk beschadigt. Op de VISwijzer staan ook vissoorten die het onafhankelijke duurzaamheidskeurmerk hebben van het Marine Stewardship Council( MSC).
Download de VISwijzer
Bekeken: 3303 |

Rozenbottel

Rozenbottel

Hondsroos

 Rosa canina

Hondsroos is een heester met hangende stammen en takken die enkele meters hoog kunnen worden. De takken hebben vijf tot zeventallige geveerde blaadjes met gevleugelde stelen en kromme stekels. Ze groeien in heggen langs wegen, dijken en duinen en tuinen. Hondsroos heeft meestal wit of lichtrose bloemen. De bloemen ontwikkelen zich in de herfst tot rozenbottels, waarvan het inwendige bestaat uit harde vruchten en borstelharen. Dat laatste kennen heel wat mensen van hun schooltijd waar het als jeukpoeder in menig nek en trui gestopt is. Voor de verwerking worden de bottels meestal opengesneden en de pitjes en haren verwijderd. Hierbij is het verstandig handschoenen aan te doen want de haren kunnen dus jeuk veroorzaken.
Rozenbottels zijn heel gezond. Ze zijn zeer rijk aan vitamine C en daarom ideaal ter preventie van verkoudheid en griep. Hoe noordelijker de plant gevonden wordt, des te hoger is het gehalte aan vitamine C. Verder bevatten ze vitamine A en K, B1, B2 en B3, essentiële vetzuren en anti-oxidanten. De vitamine C verhoogt de weerstand, flavonoïden remmen ontstekingen en pectinen zorgen voor een betere darmwerking.

In de Tweede Wereldoorlog werden in Groot-Brittanië de mensen via kranten en pamfletten opgeroepen om wilde rozenbottels te verzamelen en er siroop voor kinderen van te maken. Door de oorlog kon nauwelijks citrus fruit (voor de nodige vitamine C) geimporteerd worden. 

Van rozenbottels wordt kruidenthee, jam, gelei, siroop, soep, limonade, gebak, brood en wijn gemaakt. Naast de bottels van de hondsroos zijn o.a. ook die van de bottelroos (rosa pomifera), de rimpelroos (rosa rugosa) en die van de heggenroos (rosa corymbifera) geschikt.

Recepten:

Rozenbottelthee (om nieren te stimuleren bij nierstoornissenen preventie daarvan):
250 ml heet water op 1 theelepel gedroogde en kleingemaakte rozenbottels. 8-10 minuten laten trekken. Thee door doek of zeer fijne zeef halen i.v.m achtergebleven haartjes.

Rozenbottelelixer (bij bronchitis): 200 gram rozenbottels koken met 100 g honing een kwartier in 1 liter water. Schuim telkens afscheppen. Afgieten door een doek en heet in (gesteriliseerde) flesjes doen. Dagelijks 2-3 borrelglaasjes drinken. Aangebroken flesjes blijven in de koelkast nog een paar dagen goed.

Siroop (als vitaminestoot): Was een half pond rozenbottels, druk ze plat en doe ze in een pan met een halve liter water. Laat de rozenbottels 20 minuten zachtjes koken. Giet ze af door een doek en vang het water op in een maatbeker. Voeg evenveel suiker toe.  Kook het sap met de suiker nog ruim 10 minuten, giet het in (gesteriliseerde) flesjes. Dagelijks 2 theelepels, of leng het aan als ranja. Ook heerlijk als saus over (kinder)toetjes.

Jam (eetlustopwekkend):
Van 1 kilo bottels de kroontjes verwijderen en wassen. Vruchten in een pan doen met zoveel water dat ze net onder staan en aan de kook brengen. Halfuur laten koken totdat ze zacht zijn. Zeef de bottels door een fijne zeef en voeg 600 gram geleisuiker, het sap van 1 citroen, een theelepel kaneel en 1 geplette kruidnagel toe. Breng het al roerend aan de kook en laat 5 minuten doorkoken. Doe zo snel mogelijk de jam in de schone potten. Sluit de potten af en laat ze op hun kop afkoelen.

Raadpleeg bij klachten altijd een arts en informeer de arts bij combineren met medicatie/behandeling.
Bekeken: 5469 |

Witte Paardenkastanje

Witte Paardenkastanje

Aesculus hippocastanum

Voor de herkomst van de  naam 'paardenkastanje' wordt vaak verwezen naar het gebruik om paarden met luchtwegproblemen deze kastanjes te voeren. Ook wel is de uitleg dat ze door mensen niet gegeten konden worden, in tegenstelling tot tamme kastanjes, en dus alleen geschikt waren voor dieren. Ze hadden dan beter 'varkenskastanjes' kunnen heten, omdat paarden ze niet vrijwillig eten, maar (wilde) zwijnen er dol op zijn.
Misschien klopt het beter de herkomst van de naam te verklaren met het typische hoefijzervormig litteken dat op de tak achterblijft als er een blad afvalt. Dit litteken heeft dan ook nog een aantal stipjes precies op de plek waar de spijkers bij een hoefijzer zouden zitten. 

De witte paardenkastanje is een snelgroeiende boom uit de zeepboomfamilie (Sapindaceae) die van nature voorkomt in de Balkan. De soort wordt in andere gematigde streken van de wereld veel aangeplant vanwege de sierwaarde. Deze boom werd rond de 17e eeuw ingevoerd in Noordwest-Europa. Omdat de boom goed bestand is tegen luchtvervuiling, is de paardenkastanje een populaire bomen in parken, langs stadsstraten en op pleinen. De boom kan 30 m hoog worden, maar is meestal korter. De boom verkiest kleigrond of leemhoudende grond, maar gedijt ook in andere grondsoorten. De witte paardenkastanje kan tot 250 jaar oud worden.
De boomschors is donker grijsbruin of roodachtig bruin. Deze schilfert af in plakken. De grijze of rozebruine twijgen zijn stevig en hebben bleke kurkporiën. De hoofdtakken verlopen meestal horizontaal, terwijl jongere takken verticaal gericht zijn. De knoppen die hieraan zitten, zijn opvallend groot en gepunt. De grootte is ongeveer 2,5 x 1,5 cm. De knoppen zijn glanzend donker roodbruin, zeer harsachtig en kleverig.
De boom heeft samengestelde, tegenoverstaande bladeren. Ze zijn handvormig en zijn opgedeeld in vijf tot zeven deelblaadjes. Elk deelblaadje is 10-25 cm lang, omgekeerd eirond, wigvormig toegespitst en ongesteeld. De bladeren zijn dubbelgetand. De bladsteel kan tot 20 cm lang worden. Als de bladeren net aan de boom zitten, zijn ze aan de onderkant geelachtig groen en aan de bovenkant donkerder. De bovenkant is glad, de onderkant kalend of viltig. De herfstkleuren zijn goudgeel, oranjeachtig en rood. De bloemen van de witte paardenkastanje zijn eindstandig circa 2 cm in doorsnede en hebben gerimpelde witte kroonblaadjes, die aan de voet rood of geel gevlekt zijn. De bloempjes vormen cilindrische of piramidale pluimen van 15-30 cm lang die rechtop staan. De witte paardenkastanje staat in bloei in begin mei. De vruchten zijn groen, bolvormig en hebben korte stekels (bolsters). Ze hebben een doorsnede van ongeveer 6 cm. Ze zijn rijp in september. Ze splijten dan open en laten twee of drie kastanjes vrij met een glanzende mahoniebruine kleur.

Het hout van de witte paardenkastanje is zacht en wit. In het hout zit van nature vrijwel altijd een (linkse) draai waardoor het hout ongeschikt is als timmerhout. Het kan gebruikt worden voor meubels en kisten.

In vroeger tijden droeg men vaak drie kastanjes bij zich. Dit zou beschermen tegen ziekte en in het bijzonder tegen reuma en artritis. Van het dragen van kastanjes werd ook gedacht dat ze geluk en wijsheid zouden aantrekken.

Paardenkastanje wordt nog steeds medicinaal gebruikt, omdat ze samentrekkende en ontstekingsremmende eigenschappen hebben. De actieve stoffen (met name aescine) werken sterk op de bloedvaten. Uitwendig worden kompressen, baden en zalven gebruikt bij doorbloedingsstoornissen, aambeien, kramp, verstuikingen, bloeduitstortingen en jicht, wintervoeten-of handen. Omdat paardenkastanje erg prikkelend is, is het verstandig om inwendig een homeopatische verdunning te gebruiken.

Opgepast:
-Er is niet voldoende informatie over het gebruik tijdens zwangerschap/borstvoeding
-Niet vers gebruiken op een beschadigde huid
Bij inwendig gebruik (niet-homeopatisch):
-Bij gebruik van bloedverdunners is overleg met een arts noodzakelijk
-Kan in zeldzame gevallen tot maag-darmklachten leiden.
-Onbehandelde, onrijpe kastanjes veroorzaken ernstige misselijkheid.

Recepten
Zit-voetbad:
Giet 250 ml kokend water over 2 eetlepels gemalen kastanjes en fijngesneden kastanjeblad. Tien minuten laten trekken en dan zeven. Vocht in een teilje doen en er tien minuten in baden. Voeg bij een voetenbad eventueel een eetlepel tijm toe.
Tinctuur:
100 ml jenever op 2 eetlepels gemalen kastanjes en 2 eetlepels fijngesneden kastanjebladeren. Twee weken laten staan, dan zeven. Tinctuur in een donker schoon flesje doen. Geschikt om lichaamsdelen mee in te wrijven.
Zeepwater:
Hak bladeren en/of gedroogde en geschilde paardenkastanjes fijn. Doe het in warm tot heet water. Met dit water kun je kleding of je handen wassen. Leuk om eens mee te experimenteren. Het restant niet in natuurwater weggooien omdat vissen er dood aan gaan.

Bachbloesemremedies:
Er zijn twee Bachbloesem remedies op basis van de witte paardenkastanje.
"Chestnut Bud" (van de knop) helpt mensen makkelijker te leren door kennis en wijsheid te putten uit hun dagelijkse ervaringen en niet telkens dezelfde fouten te maken en stelt hen in staat om met de ogen van een ander naar zichzelf te kijken, om zo vooruit te komen in het leven. "White Chestnut" geeft gemoedsrust en een heldere geest en helpt de gedachtenstroom onder controle te krijgen en zo problemen op te lossen. Vertrouwen in een goede afloop komt in de plaats van voortdurend piekeren en malende gedachten.


Raadpleeg bij klachten altijd een arts en informeer de arts bij combineren medicatie/behandeling.

 

Bekeken: 7916 |

Appel

Appel

Malus species

Er is bewijs dat de mens al sinds zijn bestaan appels eet. Appels waren het favoriete fruit van de Oude Grieken en Romeinen. Een verse appel is een gezonde, verfrissende en knapperige snack. Ze lessen de dorst en het zuur in de appel verfrist de mond.

Appels hebben een belangrijke rol gespeeld in vele religies, mythologiën en folklore. Meestal als een mystiek of verboden fruit. Vaak werd tot de 17de eeuw het woord 'appel' als een algemene term gebruikt voor al het fruit dat geen bes was, zelfs wel voor noten. Dit zien we nog terug in woorden als dennenappel, aardappel, sinaasappel, etc.
In het bijbelboek Genesis wordt het fruit dat Eva van de verboden boom eet niet nader aangeduid, maar is later onder invloed van de Griekse mythologie over de gouden appels in de Tuin van Hesperiden, een appel geworden. Met als gevolg dat de appel het symbool werd voor kennis, onsterfelijkheid, verleiding en zonde.  In oude schilderijen duidt daarom een appel die door twee mensen vastgehouden wordt vaak op een geheime liefde.
Het Latijnse woord voor appel is 'mãlum' en voor kwaadaardig 'malum'. Deze bijna identieke woorden kunnen ook geholpen hebben bij de symboliek van de appel als verboden fruit.
De naam "adamsappel" in de keel van de man is zo genoemd omdat de bult veroorzaakt zou zijn doordat een verboden appel in de keel van Adam was blijven steken. 
In de Noorse mythologie staan de gouden appels voor jeugd en onsterfelijkheid.
In de Keltische mythologie is de appel het symbool voor vruchtbaarheid en onsterfelijkheid. Avalon, het land voor de gestorvenen in de Arthurlegenden, werd ook wel aangeduid met Appelland.
Een appel is ook een belangrijk symbool in de Wicca en in het Paganisme. Als een appel horizontaal doorgesneden wordt, laten beide helften een pentagram vorm in het midden zien. Elke punt van de ster bevat een zaadje. Wiccans en pagans zien het pentagram als het symbool voor de vijf elementen (aarde, lucht, vuur, water en geest). De cirkel om het pentagram, de rand van de appel symbolisert het leven zonder begin of einde.
Roma (Europees nomadisch volk) zien deze appelkern als de Ster van Kennis.

De wilde appel (Malus sylvestris) is een plant uit de rozenfamilie De soort komt voor in Europa en Zuidwest-Azië in heggen en kreupelhoutbosjes.  De hoogte kan 10 m bedragen, maar de plant is vaak kleiner. Wilde appels kunnen het beste geoogst worden na de eerste vorst en dan geroosterd of gebakken worden. 
Van de wilde appel stammen de gekweekte rassen af: Malus domesticus.
Appelbomen groeien het beste in landen met een koel klimaat en veel regen gedurende de winter. Een boom moet 5-8 jaar groeien voordat die een redelijke appeloogst opbrengt.

Er zit waarheid in de slogan: "Snoep verstandig, eet een appel". De appel heeft een hoge voedingswaarde. Met slechts gemiddeld 80 calorieën, cholesterol-vrij, een laag sodium-gehalte en veel vitamine A en C helpt de appel bij hoge bloeddruk, is het daarnaast gunstig voor het gezichtsvermogen en bot-en tandontwikkeling.
Helaas is door veredeling de laatste tien jaar het suikergehalte van appels met vijftig procent toegenomen en is een appel inderdaad een vorm van snoep geworden.  Samen met het zuur dat van nature in fruit zit, tast de appel het glazuur van de tanden en kiezen aan. Het is dus zaak om ook als men appels 'snoept' het gebit goed te verzorgen.

Wist je dat 1 appel net zoveel oplosbare vezels heeft als een plak volkorenbrood of een half kopje rauwe broccoli?
Geschilde appels blijven langer wit als ze onder water in een kom met 2 eetlepels citroensap bewaard worden.

Remedies met appel:
Appels werken vanwege de pectine cholesterolverlagend.
Verder werken appels ontgiftend bij jicht en reumatiek. De levensduur van virussen wordt verkort door het eten van appels of het drinken van appelsap.

Geschilde geraspte appels kunnen als pakking bij verstuikingen worden gebruikt. Geraspte appel gemengd met linksdraaiende yoghurt kan helpen bij diarree. 

Appelsap is ook effectief bij neusverkoudheid:Snij zes biologische appels ongeschild klein, schenk er 1 liter water op en voeg 50g honing en het sap van twee citroenen toe. Laat 1 uur trekken en zeef het af. Meermaals per dag drinken.

Appel is ook een prima natuurlijk schoonheidsmiddel. Het bevat enzymen die de dode huidcellen en bacterien helpen opruimen om een huid met puistjes en acné te reinigen. De zuurgraad van de huid wordt hersteld en appel geeft ook bescherming tegen infecties.
Snij hiervoor de biologische appel in dunne schijfjes en stoof ze zachtjes op een laagje water. Als de appel zacht is geworden af laten koelen en dan op het gezicht leggen. 15 minuten laten zitten en daarna afspoelen.
Bij roos kun je 2 eetlepels puur appelsap mengen met evenveel water en hiermee het hoofd inmasseren. 10 minuten laten zitten en daarna het haar wassen. 2-3 x per week.

Raadpleeg bij klachten altijd een arts en informeer de arts bij combineren met behandeling/medicatie
Bekeken: 3905 |

Lijsterbes

Lijsterbes

Sorbus Aucuparia

Lijsterbes is een boom uit de rozenfamilie en komt van nature voor op het noordelijk halfrond, met name in Europa en Azië. Veel soorten worden als sierplant aangeplant. De lijsterbes kan acht meter worden met oneven, geveerde en verspreide bladeren met vier tot negen paar langwerpige, toegespitse blaadjes. In de herfst kleuren de bladeren geeloranje tot rood. Ze zijn aan de bovenkant intens lichtgroen en aan de onderkant groenachtig of grijs-witachtig. De geel-witte bloemen komen samen in brede tuilen aan het einde van de dichtbebladerde takjes. In de zomer verschijnen de ronde koraalrode, driezadige bessen.
Lijsterbes komt het meest voor in zandige, bosrijke gebieden.

De boom wordt lijsterbes genoemd omdat lijsters en andere vogels dol op de bessen zijn. De plant zorgt namelijk voor een goede voedselvoorziening voor vogels vanwege de lange periode met bessen. Verder trekken de bloemen (mei-juni)  veel insecten aan, vooral veel wespen, waar vinken dol op zijn. De lijsterbes wordt vanwege zijn dichte boomstructuur vaak door vogels uitgekozen om in te broeden. Daar heeft de wetenschappelijke naam Aucuparia duidelijk mee te maken: het komt van het Latijnse woord 'aucupor' (vogelvangst). Er werden namelijk veel vogels gevangen bij lijsterbessen.

De Europese lijsterbes heeft een lange traditie in de mythologie en folklore. In de Griekse mythologie verliest Hebe door onachtzaamheid haar bokaal met verjongende ambrosia aan demonen. De goden sturen een adelaar om de bokaal te redden. De veren en de druppels bloed die de adelaar verloor in de strijd tegen de demonen vielen op de aarde, waar deze veranderden in lijsterbes bomen. De bladeren doen daarom denken aan adelaarsveren en de bessen aan de bloeddruppels. 
In de Noorse mythologie werd de eerste vrouw van een lijsterbesboom gemaakt. Daarnaast redde een buigende lijsterbes het leven van de god Thor, toen hij  in de Onderwereld door een snel kolkende rivier werd meegesleurd. Verder werd het heilige runenschrift bij voorkeur op staven van lijsterbeshout ingekerfd.

 

De lijsterbes was een magische boom die beschermde tegen alle kwaad. De staf van druïdes werd meestal van lijsterbeshout gemaakt, net als wichelroedes. Op schepen werd lijsterbes meegenomen om stormen te voorkomen, in huizen beschermde het tegen onweer en op graven tegen spoken. Ook het vee kon beschermd worden door twijgen aan de stal te hangen. Aan wierook werd vaak blad en bessen toegevoegd als deze moest helpen bij het voorspellen van de toekomst.
In Finland en Zweden voorspelde men hoe zwaar de winter zou gaan worden aan de hand van het aantal bessen aan de lijsterbes.

De bessen worden met name in Groot Brittanië verwekt in een licht bittere gelei die traditioneel bij wildgerechten gegeten wordt. Verder wordt er daar jam van gemaakt met of zonder andere vruchten. De bessen kunnen ook gebruikt worden als koffievervanger en worden veel gebruikt in alcoholische drankjes, landwijnen en bier. In Oostenrijk wordt een heldere lijsterbes "schnaps" gedistilleerd die Vogelbier heet.

Lijsterbes bevat (para-)sorbinezuur.  In de onrijpe bessen  werd het door de Duitse scheikundige August Wilhelm von Hofmann in 1859 voor het eerst aangetroffen. Pas eind jaren 1940 werd de conserverende werking van sorbinezuur en haar zouten ontdekt. Vanaf ongeveer 1960 wordt sorbinezuur gebruikt als conserveermiddel in voedsel en cosmetica.
De zaadjes bevatten blauwzuur. Dat zuur kan vergiftigingsverschijnselen geven, zoals ademnood, ernstige maag-en darmklachten, nierschade, huidirritaties, e.d. De bessen zijn daarom rauw giftig. Maar omdat ze rauw ook niet lekker zijn, zeker als ze nog niet goed gerijpt zijn, zul je daar nooit voldoende van eten om er erg ziek van te worden.
Door alleen goed gerijpte bessen te plukken (vanaf september) en die een nachtje in een azijnoplossing te leggen en daarna te koken verdwijnt de bitterheid en de giftigheid.

 

Op geneeskrachtig gebied werkt lijsterbes urinedrijvend, de vitamine C verhoogt de weerstand, het versterkt het immuunsysteem en de looi-en bitterstoffen bevorderen de eetlust. Het kan  ook helpen bij diarree. 

Recept lijsterbesgelei:
Volkomen rijpe, maar nog niet melige bessen verzamelen, stelen verwijderen en in een pan met water overgieten en langzaam zacht koken. Zeven en wegen en op 500 g sap,500 g suiker klaren en met het sap inkoken tot een druppel op een bord direct stijf wordt. Bewaren in glazen pot. De gelei is vooral geschikt om andere vruchtenjams of een soep mee op smaak te brengen.

Raadpleeg bij klachten altijd een arts en informeer de arts bij combineren met behandeling of medicatie.

 

Bekeken: 6356 |

Guldenroede

Guldenroede

Solidago virgaurea/Solidago canadensis

Guldenroede is een geslacht van meer dan 100 soorten uit de composietenfamilie. Vrijwel alle soorten hebben gele bloemen. De plant komt van nature voor in Noord-Amerika, maar een aantal soorten komen ook in Europa en Noord-Afrika voor.
De botanische naam 'solidago' komt van 'solidus' (stevig) en 'ago'(maken). Waarschijnlijk komt die naam door het gebruik ervan tegen nierproblemen. Virga aurea betekent gouden bezem of gouden takkenbos. Mogelijk stamt dit af van het gebruik als 'geluksplant'. De gouden takken zouden wijzen naar verborgen schatten of bronnen.

De echte guldenroede (solidago virgaurea) is inheems in Europa en Azie, maar helaas in Nederland erg zeldzaam en dus beschermd. Deze dus in de eigen tuin kweken of gedroogd kopen bij de kruidenhandel. De plant kan in hoogte variëren van 0,1-1m. Late guldenroede en Canadese guldenroede worden veel hoger en zijn planten die uit Noord-Amerika zijn ingevoerd en hier zijn gaan woekeren. Je ziet hele bossen staan langs oevers, bermen, spoorwegen, etc.

De plant bevat saponine, looizuur en etherische oliën. De Canadese én de echte guldenroede worden geadviseerd voor het spoelen bij blaasontstekingen, bij stenen in de urine, niergruis en om die te voorkomen. Beide soorten hebben een krampstillende en doorspoelende werking. Echte guldenroede heeft daarnaast ook nog ontstekingsremmende kwaliteiten.
Echte guldenroede wordt tevens in de volksgeneeskunde inwendig gebruikt bij reuma, jicht, diabetes, astma, kinkhoest, inwendige bloedingen, bedplassen, zweethanden en -voeten, gezwollen lever en tuberculose. Uitwendig bij ontstekingen in de mond of keelholte of bij etterende wonden. 

Recepten
Gorgelwater:
Schenk half kopje kokend water op 1 tl van guldenroede en laat het wat afkoelen. Hier dagelijks mee gorgelen of de mond mee spoelen
Thee:
150 ml kokend water op 5 gr gesneden kruid. Tien minuten laten trekken. 's Ochtends en in vroege(!) avond een kopje.

Opgepast:
Bij oedemen door beperkte hart-en nierfunctie, mag men geen doorspoelingstherapie met guldenroede.
Er treedt in zeldzame gevallen allergische reactie op. Niet gebruiken bij composietenallergie (zeldzaam).

Raadpleeg bij klachten altijd een arts en informeer de arts bij combineren met medicijnen/behandeling

Guldenroede wordt als natuurlijke verf gebruikt, eventueel in combinatie met salie en uienschillen, voor een goudgele kleur aan de wol. Verder is de plant zeer populair in decoratieve verse en droogboeketten.
Blond haar kan opgepept worden met een haarspoeling van guldenroedethee.
En guldenroede is een echte bijenplant voor in de tuin.

 

Bekeken: 5415 |

Zonnebloem

Zonnebloem

Helianthus annuus

De wetenschappelijke naam voor de zonnebloem is 'helianthus', samengesteld uit de woorden 'helios' (zon) en 'anthos' (bloem). 'Annuus' slaat op de eenjarigheid van de plant.
De zonnebloem is een tot 3 meter hoge plant uit de composietenfamilie. Het bloemhoofd kan wel een diameter hebben tot 30 cm.
Onvolwassen zonnebloemen waarvan de bloemknop nog niet geopend is, vertonen heliotropisme: overdag draait de bloemknop op zonnige dagen mee met de zon van oost naar west. 's Nachts keert de bloemknop terug naar de oostelijke stand. Dat is de reden dat ze in Frankrijk 'tournesol' (draaien met de zon) heten. Deze dagelijkse beweging wordt bewerkstelligd door een flexibel segment(pulvinus) van de stengel onder de bloemknop. Tegen de tijd dat de bloem begint te openen verstijft de pulvinus, in de oostelijke stand. Daardoor wijzen bloeiende zonnebloemen de hele dag naar het oosten, terwijl hun heliotropisme al voorbij is. Hierdoor zijn de bloeiende zonnebloemen een prima kompas. Tegenwoordig bestaat er een kweekvorm met een hangend hoofd,die aantrekkelijk is voor boeren omdat de bloemen minder beschadigd worden door vogels en vuil vanuit de lucht. De zonnebloem bloeit van juli tot oktober. De stengel is dik en harig. Het merg heeft een grote cellulaire dichtheid. Als de stengel wordt gedroogd, wordt deze hard en is te gebruiken als brandstof. De bladeren zijn groot, ruw en gekarteld. Ze zijn hartvormig en hebben opvallende nerven.

De zonnebloem komt oorspronkelijk uit Noord, Zuid en Centraal Amerika. De eerste geteelde zonnebloemen dateren uit 2600 v. C. in Mexico. Veel oorspronkelijke bewoners van Centraal en Zuid-Amerika, zoals de Azteken, de Inca's en de Otomi, vereerden de zonnebloem als symbool van hun zonnegod. De plant werd in 1514 in Europa geïntroduceerd als sierplant. Het duurde echter nog nog twee eeuwen voordat de plant ook  in Europa verbouwd vanwege de oliehoudende pitten. Mogelijk werd dit zo lang tegengehouden vanwege de relatie van de zonnebloem met zonne-religies en de associaties ervan met oorlogen met de inheemse bevolking van gekoloniseerde gebieden.
Maar toen Peter de Grote in Nederland was, werd hij enthousiast over bloeiende zonnebloemen. Hij bracht ze mee naar zijn Rusland waar ze al snel ingeburgerd werden als regelmatige snack en gecultiveerd werden vanwege de weerstandverhogende eigenschappen en de productie van olie. De zaden werden een belangrijke tractatie. Nog steeds is Rusland, naast de Balkan, Frankrijk, de Verenigde Staten en Argentinië een van de grootste verbouwers van zonnebloemen. 

In de voedingsindustrie wordt zonnebloemolie van hoge kwaliteit gebruikt voor het maken van margarine en salade dressings. Zonnebloemolie van mindere kwaliteit wordt gebruikt bij het maken van zeep, verf en lak. Zonnebloemolie van lage kwaliteit wordt gebruikt als biobrandstof.
De zaden zijn ook rauw als kiemzaad bijvoorbeeld in een salade, te eten
Zonnebloemzaden worden ook veel gebruikt als vogelvoer. De pulp van de zonnebloem die overblijft is lichter dan kurk en wordt veel verwerkt in de productie van reddingsvesten en -boeien. De stelen en de bladen, net als de uitgeperste zaadrestanten, komen vaak in veevoer terecht.

Zonnebloemolie kent geneeskrachtige eigenschappen. Omdat de meeste zonnebloemolie met een oplosmiddel gewonnen wordt, zijn deze voor medisch gebruik ongeschikt. Gebruik liever een goede kwaliteit zonnebloemolie uit koude persing (reformzaak of natuurvoedingwinkel).  Ongeraffineerde koudgeperste zonnebloemolie is een lichte en relatief goedkope plantolie die bestaat uit meervoudig onverzadigde verzuren (linolzuur), vitamine A, D en vooral E, calcium, ijzer, magnesium, natrium, kalium, fosfor en silicium.
De meervoudig onverzadigde vetzuren kunnen hart-en vaatziekten voorkomen en de cholesterolspiegel positief beïnvloeden. Daarnaast is 20 gram (ongeveer een koffielepel) zonnebloemolie per dag al voldoende om aan de behoefte van een volwassene aan vitamine E te voldoen.
Uitwendig is zonnebloemolie heel goed voor de huid. Het is een heerlijke huid-of massageolie die verzacht en beschermt. Het maakt de huid satijnzacht en laat geen vettig gevoel achter. Wel kan de olie iets uitdrogend werken. Dat maakt het weer heel geschikt bij een vette huid, acné en bij een teveel aan talgafscheiding. De olie is verder geschikt bij kneuzingen, blauwe plekken en als wrijfmiddel bij spierpijn.
Een Russische remedie bij een verzwakt immuunsysteem is een aantal weken de olie 's ochtends innemen. De olie werkt dan ontgiftend, omdat in het vet opgeslagen gifstoffen worden opgelost en afgevoerd. Mondspoelingen helpen bij het ontgiften van de mondholte en maken de tanden witter.
Zonnebloemolie werkt vochtafvoerend, en helpt bij verkoudheid het slijm op te hoesten en verzacht het slijmvlies. De olie kan tevens bij een keelontsteking helpen.
Ook thee van de bloembladeren is heilzaam. Het verlaagt de koorts en werkt tegen malaria en bronchitis.

Recepten:
Thee: 1 kopje kokend water op 2 theelepels gedroogde bloembladeren, 10 minuten trekken, zeven. Zoeten met honing, bij koorts 2-3 kopjes per dag.
Trekoliekuur:Direct na het opstaan 's ochtends 1 eetlepel koudgeperste zonnebloemolie in de mond om de tanden ermee te spoelen. Spuug de olie na 10 minuten uit. In verband met nu opgenomen gifstoffen in de olie, de olie niet doorslikken! Daarna tandenpoetsen.  
Zonnebloemolie en citroen dressing: Nodig: 1 tl zout, snufje zwarte peper, halve tl oregano, een flinke kleingesneden knoflookteen, 60 ml rauwe zonnebloempitten, 120 ml zonnebloemolie, 120 ml citroensap, 120 ml water, 1 theelepel balsamico-azijn.
Doe alles in de blender en maak er een romig geheel van. Doe in een schone pot of fles en bewaar in de koelkast. Schudden voor gebruik.

Opgepast:
Door het hoge gehalte aan linolzuur is zonnebloemolie snel geoxideerd. Het is aan te raden het in de koelkast te bewaren. Daar is het maximaal een jaar houdbaar.

Raadpleeg bij klachten altijd een arts en informeer de arts bij combineren met medicatie/behandeling.

 

Bekeken: 6602 |
<< Start < Vorige 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 Volgende > Einde >>

Gratis verzending bij aanmelding voor de nieuwsbrief Waschbaer
Meld je nu aan voor de nieuwsbrief van Waschbaer en ontvang jouw volgende bestelling zonder verzendkosten! Bespaar 5,95 EUR!
Ontvangen per e-mail!
Minimale bestelwaarde 30,00 EUR!

Tot 70% korting naar artikelen van de categorie "Mooi & Gezond"!
Waschbaer : Tot 70% korting naar artikelen van de categorie "Mooi & Gezond"!

SNP Natuurreizen

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Vermelding i.v.m. cookiewetgeving websites:

 

Om er voor te zorgen dat alle functionaliteiten van deze website naar behoren werken, gebruikt deze website cookies.
Deze cookies bevatten geen persoonlijke informatie en zijn niet gevaarlijk.
Daarnaast kunnen cookies gebruikt worden om bezoekers te analyseren, teneinde u en andere bezoekers een nog betere website-ervaring te geven.
Indien u verder gaat, gaat u akkoord met het gebruik van cookies.

Op deze informatieve website hebben we enkele advertenties geplaatst van onder andere Waschbaer, dit is om een klein gedeelte van de kosten voor het in de lucht houden van deze kruidenwebsite te kunnen betalen. De advertenties zijn met zorg door ons gekozen en deze bedrijven dragen wij een warm hart toe.
Mocht je op een later moment besluiten om iets te gaan bestellen bij een van deze bedrijven, ga dan alstublieft  via de advertentie op onze pagina, dan krijgen wij een kleine vergoeding hiervoor.  Hartelijk dank, namens Ella van de Kruidenkorf.