Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Kruidenblog Kruidenblog


Marokkaanse dessertsalade met sinaasappel, dadel en kaneel

Marokkaanse dessertsalade
met sinaasappel, dadel en kaneel


Super eenvoudig, gezond, ontzettend lekker en handig als snel nagerecht, bijvoorbeeld met de feestdagen.

Nodig voor 4-6 personen:

6 sinaasappels
12 verse dadels
1 theelepel gemalen kaneel
takje verse munt voor de garnering
slagroom of dikke yoghurt

Schil de sinaasappelen dik, zodat de witte vliezen ook verwijderd zijn. Snijd vruchtvlees met een goed scherp mes in dunne plakken en schik ze overlappend op een mooi bord.
Verwijder de pitten van de dadels, snijd ze overlangs in dunne reepjes. Strooi ze over de sinaasappelschijven. Bestuif het geheel met kaneel door een fijne zeef. Zet koel weg tot het serveren. Garneer dan met een takje munt en geef er slagroom of yoghurt bij.

Eet smakelijk!

Bekeken: 6957 |

Kaneel

Kaneel


Cinnamomum zeylanicum

Kaneel is een in de keuken gebruikte specerij. Het bestaat uit de binnenbast van de scheuten van de kaneelboom, (Cinnamomum verum of Cinnamomum zeylanicum). Er bestaan vele varianten, maar de belangrijkste zijn de Ceylonkaneel en de cassia (Cinnamomum aromaticum of Cinnamomum cassia). Cassia is wat branderiger en zoeter dan Ceylonkaneel. Kaneel wordt in stokjes verkocht. Het kaneelpoeder dat in de keuken wordt gebruikt bestaat meestal uit gemalen cassia waar soms wat gemalen kaneel aan toegevoegd is. Het zou dus beter cassia genoemd kunnen worden.

De kaneelboom groeit vooral in Sri Lanka, maar ook op Java, in Brazilië en Egypte. De kaneelboom groeit alleen in een tropisch klimaat, en dan het liefst aan de kust. De struik wordt twee tot drie maal per jaar gesnoeid, en daarbij laag gehouden. Van de 2 meter lange scheuten van ongeveer anderhalf jaar oud wordt de bast verwijderd. In kokosmatten gerold vindt fermentatie van de bast plaats. Daarna wordt de schors en de middenbast verwijderd. De dunne binnenste bast blijft over. Die rolt zich vanzelf op. Daarna worden de rolletjes gedroogd. Bij het drogen verkleuren de stengels naar de typische geel-bruine kleur.De naam kaneel is afkomstig uit het Latijn, "canella", "rolletje".
Rond 2800 voor Christus wordt kaneel al genoemd in het kruidboek van de Chinese Keizer Shennung. Ook in het oude Egypte was kaneel al bekend. Het werd gebruikt in parfum.
Ook in de Bijbel was kaneel bekend. Het werd zo hoog gewaardeerd, dat kaneel zelfs een waardig geschenk kon zijn voor koningen. Mozes wordt opgedragen om zowel zoete kaneel als cassia te gebruiken voor de zalfolie van het tabernakel.

Vanaf 1580 hadden de Portugezen de heerschappij over Ceylon (Sri Lanka), en daarmee het monopolie op de kaneelhandel. Zij legden het eiland een schatting op van 125 ton kaneel per jaar. De koning van Kandy riep vervolgens de hulp in van de Hollanders. Hiermee ging het kaneelmonopolie over in Hollandse handen. In 1765 begon men op Ceylon voor het eerst kaneel te verbouwen op plantages. In 1796 veroverden de Engelsen het eiland. Het monopolie op de kaneelhandel kwam vanaf dat moment in Engelse handen, totdat de Nederlanders er in Indonesië in slaagden om ook daar kaneelplantages aan te leggen. Sindsdien exporteert Indonesië ongeveer 8000 ton kaneel per jaar.
De kwaliteit van kaneelschors wordt bepaald op basis van het gehalte aan essentiële olie. De smaak ontstaat door de aromatische essentiële olie die ongeveer 0,5-1 % van de compositie uitmaakt. Hoe hoger het olie gehalte, hoe intenser het aroma en de smaak.
Kaneel wordt gebruikt in limonades, thee, koeken gebak, meelproducten, koffie, warme chocomel,  etc. Het wordt ook als ingrediënt gebruikt om de smaak van medicijnen te verbeteren. Verder wordt het gebruikt in de parfumindustrie.

Kaneel is niet alleen een specerij voor in de keuken, het heeft ook geneeskrachtige eigenschappen. In de traditionele Chinese geneeskunde wordt cassiakaneel gebruikt voor verkoudheden, winderigheid, misselijkheid, diarree en pijnlijke menstruatie. Ook gelooft men dat het de energie, vitaliteit en circulatie bevordert. In de Ayurveda wordt kaneel gebruikt als remedie bij diabetes, spijsverteringsproblemen en verkoudheden. Het is een standaard ingrediënt in Chai thee, en het zou de vertering van fruit, melk en zuivel in het algemeen bevorderen. 
Wetenschappelijk onderzoek toont aan dat kaneel de bloedsuikerspiegel gunstig beïnvloedt. Waarschijnlijk omdat het het spoormineraal chromium bevat, dat insuline aanmaak bevordert.
Kaneel wordt gebruikt om reuma en ontstekingen te behandelen.
Kaneel heeft antibacteriële en schimmelwerende eigenschappen. Het helpt met name bij infecties in het maag-darmstelsel.
Kaneel is verder gebrek aan eetlust, winderigheid en krampen, maar ook bij neerslachtigheid, heilzaam. 

Recept thee:
Schenk 250 ml kokend water over 1 theelepel kaneelpoeder. Tien minuten laten trekken en warm drinken voor elke maaltijd.

Recept melk:
Roer een mespuntje kaneel, kardemom, gember en kruidnagel door 1 glas hete melk.

Recept kaneelbrood "Hildegard von Bingen"(bij neerslachtigheid en neusbijholteontsteking):
Strooi ca. 1/2 theelepel kaneelpoeder op een stukje brood, zonder boter. Kauw dit goed en vermeng het goed met het speeksel. De kaneel wordt dan via het mondslijmvlies opgenomen.

Opgepast:
Niet gebruiken bij kaneelallergie. Bij overdosering kunnen zich huidreacties voordoen. Niet tijdens zwangerschap of bij maagdarmzweren gebruiken.

Raadpleeg bij klachten altijd een arts en informeer de arts bij combineren met medicatie / behandeling.

Bekeken: 3621 |

Bisschopswijn

Bisschopswijn


Bisschopswijn is een alcoholische drank, die in Nederland in de periode vlak voor en tijdens Sinterklaas wordt gedronken. Om bisschopswijn te maken, wordt rode of witte wijn verwarmd met kaneel, kruidnagel, steranijs en sinaasappelschillen, en eventueel gezoet met suiker of honing. Daarna wordt de drank warm gedronken. De drank mag bij de bereiding niet koken, omdat dan de alcohol verdampt. In feite mag de wijn zelfs niet tot meer dan ongeveer 70°C worden verhit, omdat het kookpunt van ethanol op 78,37°C ligt. Glühwein heeft een alcoholpercentage van ongeveer 13%, hoewel kant en klare Glühwein ook verkocht wordt met een percentage van 8,5.

De drank is vergelijkbaar met Glühwein dat traditioneel rond de Kerst gedronken wordt. Met dien verstande dat Bisschopswijn wordt gemaakt met sinaasappel en Glühwein met citroen.

Benodigheden
2 dl cognac
2 dl bessenjenever
0,5 ltr sinaasappelsap
0,75 ltr rode wijn
1 vanillestokje
2 kaneelstokjes
10 kruidnagels
2 à 3 eetlepels suiker
kaneelpoeder
Bereidingswijze
Vul een pan met het sinaasappelsap, de kaneelstokjes, het vanillestokje en de kruidnagels. Zet het vuur hoog tot het mengsel bijna kookt. Voeg dan de cognac en de bessenjenever toe, en suiker naar smaak.
Laat het geheel zachtjes pruttelen (niet laten koken!). Roer regelmatig totdat de suiker is opgelost.
Zeef vervolgens de drank in een grotere pan. Voeg de wijn toe en verwarm het geheel op een laag vuur. Schenk de bisschopswijn in glazen met een oor. Strooi wat kaneel over de drank.
Serveertip
Warm drinken. Verhoog het sinterklaasgevoel door er speculaasbrokken bij te serveren.

bron: www.sinterklaasrecepten.com

Bekeken: 3723 |

Mosterdzaad

Mosterdzaad


Brassica nigra/ Sinapsis alba

Mosterd is een in de keuken gebruikte kruidenpasta met meestal een scherpe smaak. Mosterd wordt gemaakt uit gemalen mosterdzaden, azijn, water, suiker, en zout. Ook worden vaak kruiden en/of specerijen toegevoegd, zoals peper, mierikswortel, rozemarijn of zelfs lavendel. De naam komt vermoedelijk van most, het druivensap (nu de azijn) dat bij de bereiding werd gebruikt.
De scherpe smaak van mosterd ontstaat pas als bepaalde enzymen tijdens de bereiding van de mosterd de glucosinolaten (mosterdglycosiden) omzetten. Daarvoor is ook de aanwezigheid van water nodig. Voor de bereiding van een simpele mosterdsoort is mosterdzaad, azijn, zout en naar smaak eventueel kruiden voldoende.

Mosterd wordt al 2000 jaar als genees-en keukenkruid verbouwd. Er bestaan verschillende soorten mosterdzaad. De bekendste zijn Gele mosterd (sinapsis alba), een kruisbloemige, afkomstig uit Zuid-Europa en de Zwarte mosterd (brassica nigra) die uit dezelfde koolfamilie komt als bloemkool en spruitjes. Verwilderde mosterd wordt niet voor medicinale doeleinden gebruikt. Mosterd wordt vooral in het westen en het noorden van Europa en in het noorden van de VS verbouwd.
De mosterd wordt in het voorjaar gezaaid. Na de bloei in de zomer vindt de oogst in het najaar plaats. Mosterd kan bijna overal in gematigde streken worden gekweekt. De mosterd wordt bereid door de zaadjes droog te malen tot een fijn of grof poeder (dit verschilt per type mosterd). Het poeder wordt met water, azijn en smaakstoffen tot een pasta gemengd. Een andere methode is om de zaadjes direct samen met water, azijn en andere smaakstoffen te malen. De pasta die zo wordt verkregen laat men rijpen, voordat de mosterd wordt ingemaakt.

Zowel de oude Grieken als de Romeinen kenden mosterd. De Grieken vanaf de 4e eeuw voor Christus alleen als geneesmiddel. De Romeinen beschreven de mosterdbereiding in de eerste eeuw na Christus. In de Middeleeuwen werd voor het eerst over mosterd geschreven in de tijd van Karel de Grote.  De Franse stad Dijon had in de 13e eeuw na Chr. een monopolie op mosterd.

In de volksgeneeskunde werden mosterdzaden inwendig gebruikt om de stem lichter te maken en uitwendig in de vorm van mosterdpleisters en kompressen om lokaal te doorbloeding te stimuleren. Voetbaden met mosterd, om het bloed van het hoofd naar de benen te brengen en mosterdbaden om verlammingsverschijnselen te verbeteren waren gebruikelijk.

Tegenwoordig wordt mosterdzaad geadviseerd bij luchtwegklachten, chronische degeneratieve gewrichtsklachten en wekedelen reuma. Het remt ontstekingen en prikkelt de huid, wat doorbloeding verbeterd. Het bevordert de eetlust (vooral bij kinderen), verpulverde zaden helpen in pleisters, wikkels en omslagen bij reuma, jicht en ischiasklachten, maar ook bij spierpijn en verrekkingen. Een mosterdwikkel is vooral bij met koorts vergezelde bronchitis een probaat middel. Ingenomen bevordert mosterdzaad spijsvertering bij (lichte) maagdarmklachten.

Recept: mosterdwikkel bij hoesten, bronchitis, astma:
 3 eetlepels mosterdmeel (apotheek/natuurvoedingswinkel)
1 linnen doek
kleinere zwachtels of linnen doekjes.
Mosterd verdunnen in 1 liter warm water. Drenk linnen doek in het mosterdwater. Leg beschermende zwachtels op gevoelige delen als tepels, oksels, e.d.
Wring de doek uit en leg hem op de borst of bovenrug. Verwijder de wikkel na 10-15 minuten ( na 5 minuten bij kinderen!), was de mosterdresten af met lauwwarm water en smeer het behandelde lichaamsdeel in met huidolie of vette verzorgingscrème. Rust daarna nog even uit.

Recept: mosterd voetbad bij hoofdpijn of koude voeten
20-30 gr mosterdmeel op 1 liter water. Aan teiltje toevoegen. 5 minuten voeten erin, afspoelen met lauwwarm water, drogen en inwrijven met goede voetcrème. Bij koude voeten erna dikke wollen sokken aan.

Recept: mosterdpleister bij acute spierklachten
Roer 3 theelepels mosterdzaad met koud water tot een papje en dun uitsmeren op een washandje. Enkele minuten in laten trekken, zodat de etherische oliën in de mosterd zich kunnen ontwikkelen. Washandje op de pijnlijke plaats leggen tot het branderig wordt.

Opgepast:
Mosterdwikkels zijn ongeschikt bij mensen met aderklachten of gevoelige huid/huidklachten. De olie in de mosterd kan de huid irriteren en branderigheid veroorzaken. Zorg te allen tijde dat het niet in de ogen komt.
Inwendig gebruik van mosterdzaad is niet geschikt bij maag-en darmzweren, nieraandoeningen of voor kinderen onder de zes jaar.

Raadpleeg bij klachten altijd een arts en informeer de arts bij combineren met behandeling/medicatie.
Bekeken: 6966 |

Honing


Honing

Algemeen
Honing is het zoete vocht dat door bijen uit bloemennectar wordt geproduceerd. De bron van de nectar bepaalt de kleur en de smaak van de honing. Al eeuwenlang wordt honing gebruikt als een ontsmettend middel tegen uitwendige en inwendige aandoeningen en als versterkend middel voor de algehele gezondheid. Elk land heeft zijn eigen soorten honing afhankelijk van de bloemen waar de bijen zich mee voeden. Zo bestaan er o.a. lindehoning, lavendelhoning, rozenhoning, heidehoning, etc. Alle soorten honing zijn complexe mengsels van de suikers fructose en glucose met water, natuurlijke zuren, mineralen, vitaminen, spoorelementen en wat waterpigment. Pure honing bederft nauwelijks. Er is honing gevonden in Egyptische koningsgraven die nog geschikt was voor consumptie.

Geschiedenis, mythe en magie
De oudste tekeningen van honingverzamelaars bevinden zich in de grotten van La Aranas in de buurt van Valencia en stammen uit de tijd van ongeveer 7.000 voor Chr.
Honing heeft in veel culturen een zuiverende betekenis vanwege zijn zoetheid. In het oude China was honing al bekend als zoetmiddel in de brede zin van het woord; het was dan ook een symbool voor seksueel genot. Ook in Indiase mythen speelt honing een belangrijke rol.

Uitgebreide verhalen over bijen en honing kennen we uit alle hoogculturen van de Antieke Oudheid. Honing werd vereerd en enorm gewaardeerd als voedings-, schoonheids- en geneesmiddel. Honing diende als offer, als grafbijzetting voor de reis naar het hiernamaals en werd als betaalmiddel ingezet. Honing was zelden moeilijk te oogsten en behoorde tot de meest begeerde zoete levensmiddelen, omdat suiker toen nog niet bestond.
De imkerij beleefde haar eerste hoogtijdagen in het oude Egypte. De bij gold als iets goddelijks, honing was de “voeding van goden” en werd als “levend geworden tranen” van de Zonnegod Ra beschouwd. Ongeveer 3.200 jaar v. Chr. waren bijen in het hiërogliefenschrift het symbool van de farao’s, zij versierden ook het zegel van de koningin Hatschepsut. Honing werd zo begeerd dat beambten voortdurend voor de aanvoer van voorraad uit Griekenland moesten zorgen. Onder koning Ramses II kregen hoge ambtenaren een gedeelte van hun loon in honing uitbetaald. Honing was een belangrijk betalingsmiddel: voor een pot honing kreeg men een ezel of een rund.

Voor de Joden was honing symbool van overvloed en rijkdom. Daarom was er ook de klacht over de uitzetting uit Egypte:”Is het niet genoeg, dat Gij ons uit het land van melk en honing hebt gevoerd om ons te doden in de woestijn en dat Gij ook over ons zult heersen?” (Mozes 4:16 en 13).

Ook in het antieke Griekenland speelde de imkerij een belangrijke rol in de mythologie; bijen golden als boden van goden, honing als bron van de wijsheid, welbespraaktheid en dichtkunst. De vader van alle goden, Zeus, droeg de bijnaam “de Bijenkoning”. Honing werd gewaardeerd als schoonheidsmiddel, maar ook als geneesmiddel. De beroemde arts Hippocrates (466 tot 377 v. Chr.) schreef honing voor bij koorts, verwondingen, zweren en etterende wonden. Bij de Olympische Spelen dronken de atleten honingwater om snel weer op krachten te komen.

De imkerij was in het Romeinse Rijk wijd verspreid en de winsten waren zo goed dat elke Romeinse grondbezitter minstens een bijenslaaf bezat, die het Melarium, het bijenhuis verzorgde. In zijn geheel bereikte de honingteelt een hoog niveau. Honing werd als universeel geneesmiddel bewonderd, waarvan de toepassingen uiteenliepen van het behandelen van koorts, potentiestoringen en wonden tot de behandeling van depressies. Een stelling van de Romeinse artsen was: "Eet honing en je blijft gezond".

De Germanen vereerden honing als godenvoedsel, waaraan de vader der goden Odin zijn onsterfelijkheid, kracht en wijsheid te danken had. Onderdanen moesten een deel van hun belastingen als aflossing in de vorm van honing betalen. Adellijken gebruikten honing als eregift voor hun gevolg.

Geneeskrachtig
Honing verzacht de ruwe huid. Het werkt algemeen kalmerend en is schimmelwerend.
Het helpt calcium in het lichaam te houden. Honing zorgt voor een goede balans van de zuurophopingen in het lichaam door de grote hoeveelheid kalium. Het bevat een aantal mineralen, vitaminen en aminozuren. Het werkt antibacteriologisch bij uitwendige en inwendige ontstekingen; ongepasteuriseerde honing heeft zelfs antibiotische eigenschappen.

Een paar toepassingsvoorbeelden
Bij hooikoorts kan men vast in de winter gemengde bloemen honing uit de eigen streek (binnen ca. 10 km straal rond de woning) eten. Velen hebben dan geen of minder last van hun hooikoorts.
Honingwater is bij uitstek geschikt om mee te gorgelen bij keelpijn.
Een honing-citroen mengsel is een traditionele remedie tegen hoesten.
Een ander goed honing-recept bij griep, verkoudheid en hoesten heb ik al eens gegeven:  knoflook-honing siroop

Honing gemengd met appelazijn werkt versterkend en zorgt voor een goede balans (zie ook vorig blogje)
Honingzalf werkt pijnstillend en ontsmettend bij zweren. Ook een droge huid is blij met honing.
Warme melk met honing is een mild slaapmiddeltje.
Bij voetschimmels kunnen de voeten met honing ingesmeerd worden (eventueel in combinatie met azijn).

Opgepast:
Baby's onder een jaar kunnen uit voorzorg het beste nog geen honing eten. Het maag- en darmstelsel van zuigelingen tot 12 maanden is nog niet volledig ontwikkeld en daardoor nog instabiel. Het kan niet uitgesloten worden dat sporen van Clostridium botulinum, die overal voorkomen, ook in honing aanwezig zijn en in een enkel geval zuigelingenbotulisme zouden kunnen veroorzaken.

Raadpleeg bij klachten altijd een arts en informeer de arts bij combineren met behandeling / medicatie.
Bekeken: 3755 |

Azijn


Azijn

Algemeen:
Azijn is een levensmiddel dat ontstaat wanneer gegiste producten verzuren door de juiste bacteriën. Als bijvoorbeeld bij de rijping van wijn lucht in het vat komt kan de alcohol worden omgezet in zuur en ontstaat er wijnazijn. Azijn is chemisch gezien een oplossing van 4 tot 15% azijnzuur met geur- en smaakstoffen. Als 'azijn' minder dan 4% azijnzuur bezit, mag het wettelijk geen azijn worden genoemd. Dan heet het edik.

Azijn wordt traditioneel bereid met behulp van de azijnzuurbacterie Acetobacter, deze zit van nature in hout. Om dit proces plaats te laten vinden worden alcoholische dranken over houtkrullen gecirculeerd bij 30-35°C. Als grondstof kan oude wijn dienen, vergiste appelsap of andere producten. Traditionele azijn heeft een aangename geur en smaak en wordt dan ook veelal in de keuken toegepast.  Azijn kan ook chemisch bereid worden door een oxidatie van aceetaldehyde, afkomstig van alcohol (ethanol). De bacterie zet ethanol eerst om in aceetaldehyde en dan in azijnzuur. Chemische azijn bevat geen geur- en smaakstoffen, die worden later toegevoegd.

Balsamico is een azijnsoort die, in tegenstelling tot andere azijnen, niet op basis van alcohol wordt gemaakt. Balsamico wordt van Trebbiano-druiven gemaakt, die groeien in Modena, Noord-Italie en vrij laat geplukt worden. Over dit culinaire hoogstandje zou een apart blogje geschreven kunnen worden. 

Inmaken:
Vroeger werden vooral in de noordelijke landen groenten (augurken, uien) en vruchten (rode bosbessen, pruimen) in puur azijn in Keulse potten ingelegd.  De azijn maakte de schadelijke micro-organismen in de pot onschadelijk, maar remde tevens de ontwikkeling van goedaardige bacteriën. De veel te zure smaak van deze inmaak werd verzacht door er veel suiker aan toe te voegen.

Schoonmaken:
Azijn is ook een milieuvriendelijke oplossing voor onkruid tussen tegels. Gewoon er een oplossing van 50/50 azijn/heet water over heen gooien en goed inbezemen.

Zoals elk zuur lost azijn neergeslagen kalk op. Daarvoor is gewone azijn wel bruikbaar, maar beter is het om speciale schoonmaakazijn te gebruiken waarvan de pHwaarde lager is, en de azijn dus zuurder.

Het natuurlijke azijnzuur is een efficiënt ontsmettingsmiddel, luchtververser en reinigingsmiddel dat vet en zeepschuim reinigt, minerale ophopingen verwijdert, en bacteriën en schimmels bestrijdt. Azijn kan gebruikt worden voor o.a:
-vetvlekken (onverdunde azijn gebruiken)
-chroom (onverdund)
-ontkalking van o.a. koffiezetapparaten (onverdund)
-keukens te ontgeuren en verfrissen (verdund met water in pannetje laten koken)
-ontstoppen van afvoerbuizen (gemengd met soda)
Azijn is niet giftig, zacht voor de handen, laat geen strepen na, is milieuvriendelijk en goedkoop. Dus zijn er vele voordelen ten op zichte van de gebruikelijke schoonmaakmiddelen

Medicinaal:
Azijn zorgt ervoor dat calcium in het lichaam efficiënt wordt benut en stimuleert de aanmaak van sterke botten, haar en nagels. Het zorgt ervoor dat het lichaam voedsel efficïent gebruikt (balans metabolisme). 
Het is schimmelwerend en wordt daarom wel gebruikt bij de behandeling van spruw (drinken of mond spoelen) en bij schimmelvoeten (wijnazijn op de huid aanbrengen).
Het werkt ontstmettend, samentrekkend en helpt tegen ontstekingen aan de urinewegen.
Appelazijn werkt versterkend en kan verlichting geven bij keelpijn. 
Azijn helpt tegen brandneteljeuk en bij zwelling en pijn van wespensteken door wat aan te brengen op de aangedane huid. (Onderweg helpt bij brandneteljeuk het beste weegbree of hondsdraf dat altijd in de buurt groeit, omdat ze van dezelfde grond houden).
Bij slechte spijsvertering of geringe eetlust helpt het drinken van kleine slokjes azijn direct na het opstaan of vlak voor de maaltijd.
Bij bronchitis of hoest met taai slijm helpt het stomen met handdoek over het hoofd boven een kom met heet dampende wijnazijn.
Hoestbuien, verkoudheden, ontstekingen kunnen afnemen door het drinken van een kop warm water met twee eetlepels azijn en wat honing.
Azijn in het badwater helpt bij jeukende huidaandoeningen en om gifstoffen te verdrijven.
Bij eksterogen: 's ochtens een sneetje witbrood in azijn leggen, en de brij en 's avonds opsmeren en zwachtelen. Meerdere dagen herhalen en de eksterogen zijn week genoeg om te "pellen"
Bij verstopping:  2 eetlepels appelazijn en 2 eetlepels water in half glas melk. Op nuchtere maag 's ochtends drinken.

Recept: Zweetvoetenbad
3 eetlepels rozemarijnnaaldjes met 3 eetlepels goudsbloembloemen. 1 kopje kokend water erover gieten, afkoelen en zeven. Voeg 3 eetlepels azijn toe en giet het mengsel in een koud voetenbad. Daarin de voeten regelmatig dompelen 10-15 minuten. Daarna voeten insmeren met een goede voetcrème en wollen sokken aantrekken om weer warm te worden.

Opgepast:
Azijnessence is vele malen geconcentreerder dan gewone azijn. Als ergens azijnessence geadviseerd wordt, vergeet dan niet om te verdunnen!

Raadpleeg bij klachten altijd een arts en informeer de arts bij combineren met behandeling / medicatie
Bekeken: 7500 |

Zoethout


Zoethout

Glycyrrhiza  glabra

"Ik heb hun vaders nog gekend,
Ze kochten zoethout voor een cent.
Ik zag hun moeders touwtje springen.

(Deel van "Het Dorp", Wim Sonneveld)

De zoethoutwortel is een heel oud geneesmiddel. In het graf van Toetanchamon is een flinke hoeveelheid zoethoutwortel aangetroffen. In oude Egyptische teksten vind men verwijzingen naar het gebruik ervan in een populaire drank. In China en in de Chinese geneeskunde was en is zoethoutwortel een belangrijk middel. In de Griekse Oudheid en in de Middeleeuwen wordt de geneeskracht van zoethout ook geroemd.
Zoethout komt uit het Middellandse Zeegebied, met name Spanje, Zuid-Frankrijk, Italie en Griekenland. Ook in Noord-Afrika en Zuid-Oost Azië groeit zoethout. De Nederlandse naam is verwarrend. Het lijken kleine houtjes en de naam suggereert dus hout van een boom. Deze houtjes zijn echter de wortel van een winterharde struik. De gebruikte wortels komen van driejarige planten.

In de volksgeneeskunde wordt zoethout gebruikt bij astma, als pijnstiller, bij borstklachten, bij zweren in de mond, bij vermoeidheid, koorts, blindedarmontsteking, verstopping, ontstekingen in het maag-darmkanaal, en urinewegen. Het werkt ook menstruatieopwekkend en vochtafdrijvend. Verder werd het gebruikt bij epilepsie en als lustopwekker. Uitwendig ook wel bij huidaandoeningen.
Zoethout verhoogt het oestrogeengehalte en helpt dus vrouwen bij overgangsklachten en PMS.

Wetenschappelijk aangetoond is de geneeskrachtige werking bij luchtwegaandoeningen en maag-darmzweren. Bij onderzoek is ook de ontstekingsremmende en anti-oxidatieve werking aangetoond.

Het kauwen op zoethoutwortel heeft ook mensen geholpen bij het afkicken van roken.

Verder is zoethout (zie het lied van Wim Sonneveld) altijd een heerlijk zoete lekkernij voor kinderen geweest. Verder is het als ingrediënt hoofdbestanddeel van drop.

Opgepast:
Zoethoutwortel mag niet worden gebruikt bij zwangerschap, borstvoeding, hoge bloeddruk, gal-en leveraandoeningen, ernstige nieraandoeningen en bij kaliumgebrek.
Gebruik zoethout niet langer dan zes weken, tenzij anders is voorgeschreven.
 
Belangrijk:
Onder bovenstaande waarschuwing vallen ook de zoethoutthee van reguliere merken als Pickwick, Lipton en anderen. Ik heb zelf met een kennis meegemaakt dat ze vertelde een veel te hoge bloeddruk te hebben. Een tijdje later kwam ik erachter dat ze vrijwel elke dag een kleine liter zoethoutthee dronk, "ja maar die is lekker en is gewoon van Pickwick"... Niet meer doen dus. Zelfs Pickwick adviseert inmiddels maximaal 2 kopjes per dag. Overigens bevat de populaire Sterrenmunt ook zoethout en geldt hiervoor dezelfde beperkingen maar dan drie kopjes.  

Recept: zoethoutwijn tegen slijm en slechte adem
Doe 50 g fijngehakte zoethoutwortel in een wijnfles en giet er een halve liter witte wijn op. Sluit de fles en laat anderhalve week staan. Zeven door een schone doek. Twee maal daags 1 eetlepel van de wijn op een glas water om mee te gorgelen.

Recept : zoethoutthee
150 ml kokend water over 1-2 theelepels fijngemaakte wortel. 10-15 minuten laten trekken. Kopje thee drinken na de maaltijden.

Raadpleeg bij klachten altijd een arts en informeer de arts bij combineren behandeling / medicatie
Bekeken: 8807 |

Zuurkool


Zuurkool


Zuurkool is gesneden en gezuurde witte- of spitskool. De koolbladeren worden fijngehakt en onder toevoeging van zout en onder druk gerijpt. Daarbij ontstaan melkzuurbacteriën. Werkzame stoffen zijn vooral melkzuren met hun bacterieculturen, vitamine C en B-vitaminen en ijzer.

Zuurkool bevat, in tegenstelling tot vele andere geconserveerde producten, veel vitamine C. Door tijdens bootreizen zuurkool te eten werd daardoor het optreden van scheurbuik voorkomen. Dit verschijnsel is ontdekt door de Engelse ontdekkingsreiziger James Cook.

De vitamine C versterkt de weerstand van het lichaam. Finse voedingswetenschappers hebben niet zo lang geleden de kamkerremmende isothiocyanaten ontdekt, die ontstaan als kool in zuurkool wordt omgezet. Zuurkool stimuleert het afweersysteem en de spijsvertering.
Vanwege de hoeveelheid vitamine B12 is het ook voor vegetarïers een belangrijke aanvulling.

Van de witte kool worden de buitenste bladeren verwijderd en de harde kern (pit) uitgeboord. De overgebleven bladeren worden fijngesneden en gezouten (met ongeveer 1,5 % zout). Tegenwoordig gebeurt dit in de fabriek. Vroeger had menig huishouden een grote Keulse pot in de kelder. De kool, afgedekt en aangedrukt, gistte daar tot zuurkool, een van de weinige wintergroenten. De kool gaat nu in grote voorraadputten. Deze putten worden luchtdicht afgesloten. Dit gebeurt door plastic zakken, gevuld met water. Daardoor gaat de kool gisten tot zuurkool. Zetmeel en suiker worden nu omgezet in melkzuur. Afhankelijk van de temperatuur en de structuur van de kool duurt dit gistingsproces drie tot acht weken. Zuurkool is licht verteerbaar - veel lichter dan de oorspronkelijke witte kool.
Soms wordt voor een iets andere smaak wijn toegevoegd, waarbij dan wijnzuurkool ontstaat. Ook kunnen kruiden worden toegevoegd voor de verzuring begint, dit noemt men kruidenzuurkool.

Men denkt dat zuurkool afkomstig uit het noorden van China en met de Mongolen en andere volkeren via volksverhuizingen in Europa is gekomen. Vooral in Oost-Europa wordt zuurkool traditioneel veel gegeten. Oost-Europese joden zouden zuurkool hebben opgenomen in hun kookkunst en het gerecht verder hebben verspreid naar het Westen en de Verenigde Staten.
Pas tegen het eind van de achttiende eeuw raakte zuurkool in Nederland ingeburgerd. In Frankrijk wordt, met uitzondering van het Elzasgebied weinig zuurkool (choucroute) gegeten. In Engeland en de Verenigde Staten gebruikt men voor zuurkool de Duitse benaming sauerkraut. In Vlaanderen wordt ook frequent de term "choucroute" gebruikt, naar de Franse verbastering van de originele Duitse term "Sauerkraut".

Zuurkool op de nuchtere maag helpt tegen verstopping en zorgt als we het herhaaldelijk gebruiken voor een goede darmflora. Regelmatige consumptie van rauwe zuurkool versterkt de algehele weerstand en voorkomt verkoudheid en andere infecties.
Zuurkool is zeer caloriearm en bevat weinig suiker en vet. Door het zwavelgehalte is het ontsmettend en wormwerend.
Zuurkoolsap drinken helpt ook bij acné en eczeem. En door de leverherstellende eigenschappen helpt het ook prima bij een kater.

Kortom, grootmoeder wist het al: veel rauwe zuurkool eten helpt een mens de winter door! 

Koop bij voorkeur zuurkool "uit het vat" bij de groentespeciaalzaak. Door verhitting verdwijnen namelijk belangrijke voedingsstoffen en gaat een deel van de geneeskrachtige werking verloren. Helaas is zuurkool 'uit het vat' minder lang houdbaar.

Recept zuurkoolkuur:
Neem 3-4 weken lang iedere dag 200 á 300 gram rauwe zuurkool. Verwarm de zuurkool  niet en gebruik ook geen voorverhitte zuurkool uit de winkel.  Om de kuur wat smakelijker te maken mag de zuurkool wel door sap, rauwkost of een warme saus of bouillon worden geroerd.

Recept zuurkoolsap:
Bij een acute verstopping moet zuurkoolsap op de nuchtere maag worden gedronken. Meestal is een klein glaasje al voldoende.

Raadpleeg bij klachten altijd een arts en informeer de arts bij combineren met behandeling/medicatie.

Hieronder twee linken over hoe je zelf zuurkool kunt maken.

http://www.kookjij.nl/recept-zelf-zuurkool-maken

http://www.mergenmetz.nl/sf.mcgi?3410

Bekeken: 8199 |

Laurier


Laurier


Laurus nobilis

De laurier is afkomstig uit de tropen. Vandaar werd hij naar Zuid-Europa gebracht. Sindsdien wordt het gewas er op grote schaal gekweekt. De laurierboom was voor de oude Grieken heilig. De boom hoorde bij de God Apollo en werd het symbool voor reiniging en overwinning. 'Laurus' komt van het Latijnse 'laus'(=lof) en verwijst naar de lauwerkransen om helden, dichters en overwinnaars te kronen. In de stripverhalen van Asterix en Obelix wordt Julius Caesar dan ook altijd met een lauwerkrans afgebeeld. Het Franse woord baccalaureat voor examens, en het Engelse woord bachelor voor een academische graad zijn beide afgeleid van het Latijnse woord voor de laurierbes: bacca laureus.
Verder zijn nog een aantal uitdrukkingen op laurier gebaseerd, bijvoorbeeld "op zijn lauweren rusten", "gelauwerd zijn", "lauweren oogsten".

Laurierbladeren zijn ongeveer 5 cm lang en worden (meestal gedroogd) gebruikt in stoofpotten en soepen, waarbij de laurier langere tijd moet meestoven om de smaak tot zijn recht te laten komen. Het blad kan niet opgegeten worden, want het blijft hard. Laurier wordt ook gebruikt in laurierdrop waarin de sterke lauriersmaak naar voren komt. Verder wordt het gebruikt in o.a. sauzen, zuurkool, rode kool, stamppot, groentensoep, marinades, ingelegde augurken, komkommer en rode bieten. Laurierbladeren bezitten een aroma dat bij heel veel spijzen past; zelden wordt een gerecht door laurierbladeren bedorven. Het is een gezond, aromatisch-bitter kruid, dat de vertering helpt. De bladeren kunnen rustig worden meegekookt en voor het opdienen worden verwijderd.
Laurier wordt in de parfumindustrie in kruidige mannenparfums verwerkt.

Laurier vindt men nauwelijks meer in boeken over geneeskrachtige kruiden. Maar laurier werkt  o.a. antiseptisch bij luchtwegaandoeningen, helpt bij griep, tandpijn en aften, keelpijn, holte-ontstekingen en bronchitis. Verder kan het winderigheid en maagklachten verlichten. Het is vochtafdrijvend en bevordert de spijsvertering omdat het de eetlust stimuleert. Het kan ook als antidepressivum werken. Futloos en vet haar kan men spoelen met laurierthee.
Sterk verdunde (max. 2 %) etherische laurierolie wordt gebruikt bij spierpijn, zenuwpijn en verrekkingen.

Opgepast:
Zowel de uitwendig aangebrachte olie als huidcontact met de bladeren en het eten van laurier via gerechten, kan een allergische reactie geven. In grote hoeveelheden werkt laurier narcotiserend en kan het bewustzijnsstoornissen oproepen. Pas daarom op met grote hoeveelheden, bijvoorbeeld bij het drinken van laurierthee.
Verzeker je ervan dat je het met de soort Laurus Nobilis van doen hebt. In Nederland bestaat ook de Laurierkerseboom (Prunus Laurocerasus) die zeer giftig is.

Raadpleeg bij klachten altijd een arts en informeer de arts bij combineren met behandeling / medicatie

Recept: Lauriersiroop
-2 kopjes suiker
-1 kopje water
-8 laurierblaadjes (bijvoorkeur 5 vers en 3 gedroogd)

Hak de laurierblaadjes zo fijn mogelijk. Doe alle ingredienten in een kleine steelpan en breng het aan de kook op mild vuur. Af en toe roeren tot de suiker opgelost is. Laat 5 minuten pruttelen. Pan van vuur nemen en 15 minuten laten staan. Dan zeven en in een schoon potje doen. Het is twee weken houdbaar in de koelkast.
Lekker als friszoete saus bij roomijs, pannacotta of cake. 

Bekeken: 5282 |

Schotse hot toddy


Schotse hot toddy

Oma's raad om bij verkoudheid een warm drankje te drinken is inmiddels wetenschappelijk aangetoond door de universiteit van Cardiff.
Ze gaven een drankje op basis van appels en zwarte bessen aan een groep van dertig verkouden mensen. De ene keer kregen ze het drankje op kamertemperatuur, de andere keer kregen ze het als een warm drankje.
En wat bleek? Het warme drankje verzachtte de symptomen van een verkoudheid onmiddellijk. De testpersonen gingen vanzelf minder hoesten en niezen. Ze voelden zich ook minder moe, en hadden minder last van een zere keel en een loopneus. Het koude drankje had dit effect niet.
Tot voor kort was er weinig wetenschappelijke aandacht voor de natuurlijke middeltjes uit de volksgeneeskunde. Maar dat begint dus te veranderen. Vorig jaar werd ook al aangetoond dat echinacea daadwerkelijk helpt bij verkoudheden.

Dus zoals we eigenlijk allemaal wel weten,  is warme vruchtenthee en echinacea een prima middel bij verkoudheid.

Maar soms wil een verkouden mens net iets meer;
daarvoor is het oeroude Schotse recept van de Hot Toddy:

40 ml whisky
60 ml heet water
15 ml honing
15 ml vers citroensap
3 kruidnagels
schil van halve biologische citroen
evt. kaneelstokje

Knijp het verse citroensap in heet water uit en voeg de honing, kruidnagels en citroenschil toe. 3 Minuten laten trekken. Voeg de whisky toe. Het liefst in een cafetière persen, anders gewoon zeven in een fijne zeef of doek. In een hittebestendig glas gieten en garneren met kaneelstokje en schijfje citroen.

Opgepast: Het vochtverlies bij verkoudheid en griep kan in combinatie met alcoholische dranken uitdroging veroorzaken. Dus blijf ook voldoende (non-alcoholisch) drinken.
Een lekker non-alcoholisch alternatief is 100 ml heet water te gebruiken en nog wat geraspte gemberwortel toe te voegen.  

Bekeken: 5939 |
<< Start < Vorige 11 12 13 14 15 Volgende > Einde >>

SNP Natuurreizen

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Vermelding i.v.m. cookiewetgeving websites:

 

Om er voor te zorgen dat alle functionaliteiten van deze website naar behoren werken, gebruikt deze website cookies.
Deze cookies bevatten geen persoonlijke informatie en zijn niet gevaarlijk.
Daarnaast kunnen cookies gebruikt worden om bezoekers te analyseren, teneinde u en andere bezoekers een nog betere website-ervaring te geven.
Indien u verder gaat, gaat u akkoord met het gebruik van cookies.

Op deze informatieve website hebben we enkele advertenties geplaatst van onder andere Waschbaer, dit is om een klein gedeelte van de kosten voor het in de lucht houden van deze kruidenwebsite te kunnen betalen. De advertenties zijn met zorg door ons gekozen en deze bedrijven dragen wij een warm hart toe.
Mocht je op een later moment besluiten om iets te gaan bestellen bij een van deze bedrijven, ga dan alstublieft  via de advertentie op onze pagina, dan krijgen wij een kleine vergoeding hiervoor.  Hartelijk dank, namens Ella van de Kruidenkorf.